อาการที่เด็กกะพริบตาบ่อยๆ หรือมีการกระตุกของกล้ามเนื้อบริเวณแก้มบ่อยๆ หรือสะบัดหัว, ยักไหล่บ่อยๆ เป็นอาการผิดปกติ ที่พบได้บ่อยในเด็ก ที่เรียกว่า TICS ซึ่งพบได้ประมาณ 20% ในเด็ก และพบในเด็กผู้ชายมากกว่าในเด็กผู้หญิงประมาณ 3 เท่า อายุที่พบบ่อยมักจะเป็นในช่วงวัยเรียน 6-10 ปี และจะพบว่าอาการมักจะเป็นมากขึ้นเมื่อเด็กมีความเครียด อาการจะหายไปเวลาไม่เครียดและเวลาที่เด็กนอนหลับ
อาการ TICS เกิดจาก
ลูกอาจจะเป็นเด็กที่ขี้อาย หรือมีความรู้สึกอ่อนไหว เมื่อถูกวิพากวิจารณ์ หรือตำหนิทำไมลูกเป็น TICS!กลัวจะทำอะไรผิดหรือไม่เป็นที่ยอมรับจากผู้อื่น เด็กที่พบว่ามีอาการ TICS ส่วนใหญ่พบว่าเป็นเด็กปกติที่ค่อนข้างฉลาดแต่อ่อนไหวง่าย
คนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อคุณแม่ (ผู้ปกครอง หรือญาติผู้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ชิดรวมไปถึงคุณครู) ที่ส่วนใหญ่จะตั้งความคาดหวังไว้ค่อนข้างสูง เกินกว่าที่เด็กเองจะทำได้ พบว่าจะมีลักษณะเป็นผู้ที่คอยจ้ำจี้จ้ำไช หรือขี้บ่นกับการกระทำของลูกอยู่ตลอดเวลา หรือคอยที่จะเปรียบเทียบในทางลบ หรือตำหนิติเตียนลูกกับเด็กคนอื่นๆ อยู่เป็นประจำ
เลียนแบบจากคนที่มีอาการ TICS ที่เด็กได้เคยพบเห็นมาก่อน จึงเกิดการเลียนแบบพฤติกรรมเหล่านี้ อย่างไม่ได้ตั้งใจ การกะพริบบ่อยๆ หรือการกระตุกของกล้ามเนื้อที่เกิดขึ้นในเด็กที่เป็น TICS นี้ เกิดขึ้นเนื่องจากเป็นวิธีการระบายความเครียดของลูก ที่ทำไปโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้ตั้งใจทำให้เกิดขึ้น (involuntary) และเป็นไปอย่างไม่ได้กำหนดเอง เพราะเป็นจากจิตใต้สำนึกและไม่ได้คิดจงใจทำ จึงอาจทำให้คุณพ่อคุณแม่เข้าใจผิดไปว่า ลูกดื้อ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ยิ่งว่ายิ่งกะพริบตาตลอดเวลา
ในกรณีที่ลูกเริ่มมีการกะพริบตาบ่อยๆ คุณพ่อคุณแม่อาจจะพาลูกไปพบกุมารแพทย์เพื่อให้ช่วยดูว่าจะมีสาเหตุอื่นๆ ที่ทำให้เกิดภาวะระคายเคืองของตาหรือไม่ เช่น ขนตาแยงตา ปัญหาภูมิแพ้ทางตา หรือวินิจฉัยแยกโรคจากปัญหาทางกายอย่างอื่น รวมถึงโรค Tourette's syndrome ที่มีอาการกระตุกของกล้ามเนื้อบริเวณใบหน้า และคออย่างมาก ร่วมกับการส่งเสียงประหลาดๆ ออกมา ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับอาการ TICS ที่กล่าวมานี้
เมื่อลูกมีอาการ TICS
พ่อ-แม่ช่วยได้
ไม่ทำให้ลูกเครียด ช่วยให้ลูกได้ผ่อนคลาย (relax) อาการ TICS เป็นเสมือนปรอทวัดอุณหภูมิความเครียดที่เกิดขึ้นในใจลูก คุณพ่อคุณแม่สามารถช่วยผ่อนคลายความเครียดให้ลูกได้โดยช่วยให้ลูกได้มีเวลว่าง และพักผ่อนได้เพียงพอ เช่น ได้มีโอกาสเล่นตามประสาเด็กกับเพื่อนๆ เพราะปัจจุบันหลังเลิกเรียน เด็กมักจะไม่ค่อยได้เล่นที่โรงเรียน แต่กลับต้องเรียนพิเศษต่ออีก ก่อนที่จะมีคนมารับกลับบ้าน พอวันหยุดสุดสัปดาห์ ก็ยังต้องเรียนอะไรๆ อีกหลายอย่าง คุณจึงควรจัดเวลาให้ลูก ในเรื่องการเรียนพิเศษ ฯลฯ ไม่ให้มากจนเกินไป
ไม่วิพากษ์วิจารณ์หรือตำหนิติเตียน คุณควรลดการตำหนิลูกในเรื่องต่างๆ ลง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการกินอาหาร การแต่งตัว หรือการทำการบ้าน การอ่านหนังสือ ดูทีวี หรือเรื่องคะแนนสอบที่อาจจะไม่ได้ตั้งใจของคุณ ฯลฯ แม้ว่าคุณอาจจะรู้สึกหงุดหงิด และคิดว่าคุณจำเป็นต้องพูดเตือนลูกอยู่เสมอๆ เพราะดูเหมือนว่า เด็กจะไม่รับผิดชอบในเรื่องต่างๆ ได้อย่างที่คุณต้องการคุณต้องเลือกใช้วิธีอื่น ที่เป็นเชิงบวกกับลูก เพื่อให้กำลังใจแก่เขา มากกว่าที่จะใช้วิธีในเชิงลบ โดยการตำหนิ, ว่ากล่าวลูกตลอดเวลา
ทำเป็นไม่เห็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่สนใจในอาการกระตุก หรือกะพริบตาบ่อยๆ ที่เกิดขึ้นต่อหน้าคุณ (ignore) เพราะที่คุณคอยจับผิดลูกอยู่ตลอด และคอยว่ากล่าวในเรื่องนี้ กลับยิ่งทำให้เขาเกิดความเครียดมากขึ้น ยิ่งทำให้เขากะพริบตาบ่อยขึ้น เกิดอาการ TICS มากขึ้น และควรจะบอกคุณครู, คุณปู่คุณย่า, และคนอื่นๆ รอบข้างให้ใช้วิธีเดียวกันกับคุณ คือทำเป็นไม่เห็น ไม่สนใจกับอาการ TICS ที่เกิดขึ้น และไม่ล้อเลียนเด็ก
ไม่ดุด่า ไม่ลงโทษ คุณพ่อคุณแม่บางท่านเข้าใจผิดว่า การที่ลูกมีอาการกะพริบตาบ่อยๆ นี้เป็นนิสัยที่ไม่ดี และต้องรีบแก้ไขโดยการลงโทษโดยคิดว่าการที่เด็กแกล้งทำ แต่ที่จริงแล้วเด็กเองก็ไม่สามารถควบคุมอาการ TICS ได้ เนื่องจากเป็นเรื่องของจิตใต้สำนึกที่จะปลดปล่อยความเครียดที่เขามีออกมา ดังนั้นการทำโทษเด็กกลับยิ่งเป็นการเพิ่มความเครียดให้แก่เด็กๆ จะยิ่งทำให้เกิดอาการ TICS ที่เกิดขึ้นไปอีก
อาการ TICS ที่เกิดขึ้นนี้จะหายไปเอง ในเวลาไม่นานนัก ถ้าคุณพ่อ คุณแม่ และทุกคนช่วยกันทำให้ลูกๆ ได้ผ่อนคลาย ไม่เครียด ก็จะยิ่งทำให้อาการเหล่านี้หายไปได้เร็วยิ่งขึ้น
ลูกเป็น TICS ผิดตรงไหนพ่อแม่ต้องทำความเข้าใจและต้องเข้าใจลูกที่เป็น TICS ให้ได้เพื่อความสุขของลูกค่ะ
(update 8 มกราคม 2007)
[ ที่มา..
นิตยสารบันทึกคุณแม่ No.159 October 2006]
|
