1. เด็กมีโอกาสฝึกฝนความสามารถในการรับรู้หรือไม่ เช่น รู้ว่าตรงนี้เรียบหรือขรุขระ นูนหรือเว้า มืดหรือสว่าง เล็กหรือใหญ่ เพราะการรับรู้ที่ละเอียดต้องได้รับการฝึกฝน ซึ่งนอกจากเป็นพื้นฐานทักษะทางศิลปะแล้ว ยังเป็นการพื้นฐานการเรียนรู้ทั้งหมดของมนุษย์อีกด้วย เพราะสมองมนุษย์เรียนรู้โดยการเก็บข้อมูลจากสิ่งแวดล้อมภายนอก ผ่านประสาทการรับรู้ทั้ง 5 ยิ่งการรับรู้ละเอียดมากเท่าใดการเรียนรู้ก็จะมีคุณภาพมากขึ้นเท่านั้น

2. ให้เด็กได้คิดหรือไม่ ครูจะต้องไม่เป็นต้นแบบให้เด้กคักลอกแต่ควรให้เด็กคิดและจินตนาการเอง ครูอาจแค่ตั้งโจทย์ให้เด็กได้คิดและสร้างสรรค์งานศิลปะขึ้นเองตามที่เด็กต้องการ เช่น หมู่บ้านของเรา ครอบครัวของเรา ส่วนเด็กจะคิดและวางแผนทำงานอย่างไร ก็ให้อิสระเขาเต็มที่ ครูแค่คอยช่วยเหลือเตรียมอุปกรณ์ให้เขาก็พอ

3. ให้เด็กแสดงความคิดของตัวเองออกมาอย่างอิสระหรือไม่ ไม่ว่าเด็กจะนำเสนองานออกมาแบบไหน อย่างไร ครูจะต้องให้เด็กแสดงออกมาอย่างเต็มที่ ครูเพียงช่วยกระตุ้นความคิด สอบถามเพื่อความเข้าใจในความคิดของเด็ก ส่วนการตัดสินใจและลงมือทำเป็นเรื่องของเด็กครับ

4. โรงเรียนต้องละเว้นการสอนทฤษฎีศิลปะให้กับเด็ก เพราะกรอบของทฤษฎีจะเข้ามาครอบงำความคิด ทำให้เด็กไม่เกิดความคิดที่หลากหลาย เพราะมันคือที่มาของความคิดสร้างสรรค์และการเรียนรู้ที่มีคุณภาพ ต่อเมื่อก้าวเข้าสู่วัยรุ่นนั่นแหละเราถึงค่อยป้อนหลักการทางศิลปะให้เขาได้เรียนรู้อย่างจริงจัง

ที่ต้องเน้นตรงที่เพราะว่า ความคิดสร้างสรรค์เกิดจากได้ความไร้กรอบเท่านั้นหากเราชักนำโดยการกำหนดกรอบให้ก่อนสุดท้ายเด็กจะเหลือเฉพาะกรอบที่เราหยิบยื่นให้ เวลามีงานแสดงศิลปะของเด็กเราจึงมักได้ยินว่า ดูผลงานก็รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกศิษย์ของใคร

5. กิจกรรมที่ทำให้เด็กรู้สึกสนุกหรือไม่ หลายๆ ครั้งที่เด็กไปเรียนเพราะพ่อแม่บังคับให้ไป ทำให้เด็กเกิดความเครียดซึ่งเป็นผลต่อเด็กอย่างยิ่ง การเรียนศิลปะสำหรับเด็กจะต้องทำให้เด็กสนุกและเกิดความภาคภูมิใจ เพราะเป็นความคิดและฝีมือของเรา

6. โรงเรียนมีวิธีการประเมินผลเด็กอย่างไร การประเมินผลเรื่องศิลปะสำหรับเด็กจะต้องดูที่กระบวนการทำงานของเด็กโดยไม่ต้องสนใจกับคุณภาพของงาน แต่ให้ดูการรับรู้ของเด็กว่ามีพัฒนาการเป็นอย่างไร วิธีคิด ความมั่นใจในการสื่อออกมาได้ดีเพียงใด นี่คือสิ่งที่ครูจะต้องเป็นหลักในการประเมินผลเด็ก