1. พ่อแม่ต้องเป็นที่พึ่งให้แก่ลูกเมื่อลูกเกิดความรู้สึกกลัว อยู่ใกล้ๆ คอยปลอบโยน สาร้างความอบอุ่นและให้กำลังใจ แสดงให้ลูกเห็นว่าเราเข้าใจ และพูดกับลูกด้วยคำพูดง่ายๆ ว่า “นั่นเสียงฟ้าร้อง ลูกไม่ต้องกลัวนะ ฟ้าร้องอยู่ข้างนอก แต่เราอยู่ในบ้าน เราจะปลอดภัยจ้ะ”

2. ผู้ใหญ่ต้องไม่แสดงความกลัวไปกับเด็ก จะต้องมีสติ ไตร่ตรองในท่าทีที่สงบ และพยายามคลี่คลายสถานการณ์นั้นให้ผ่านโดยเร็ว

3. พยายามพูดคุยกับลูกบ่อยๆ กระตุ้นให้ลูกบอกเล่าถึงความกลัวหรือความกังวลของเขา และฟังลูกอย่างเข้าใจให้ลูกรู้ว่าความกลัวเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นกับใครก็ได้ เช่น เข้าไปในห้องมืดๆ เราสามารถกลัวได้เพราะเรามองไม่เห็นอะไร แต่ถ้าเราเปิดไฟ ห้องก็จะสว่างและมองเห็นทุกอย่างชัดเจน ไม่ใช่เพราะห้องที่มืดมีสัตว์ประหลาด

4. ช่วยแยกความคิดฝันและความเป็นจริงให้เด็กเข้าใจ ต้องไม่คล้อยตามเด็กเวลาที่เขาเล่นเป็นตุเป็นตะถึงสิ่งที่น่ากลัวที่เขาจินตนาการขึ้น เช่น มีเสืออยู่ในห้องน้ำ ถ้าผู้ใหญ่บอกว่าไล่มันไปแล้ว จะยิ่งตอกย้ำให้เด็กเข้าใจว่าสิ่งที่เขากลัวนั้นมีจริง ควรอธิบายให้เด็กฟังว่า เป็นไปไม่ได้ที่เสือตัวใหญ่จะเข้ามาในบ้าน และไปหลบอยู่ในห้องน้ำ

5. อย่าเปรียบเทียบลูกกับเด็กคนอื่น เพราะจะเป็นสาเหตุให้ลูกอาย กลัว ไม่กล้า และหมดกำลังใจ ซึ่งเป็นการปิดกั้นโอกาสการเรียนรู้ของลูก

6. เปิดโอกาสให้ลูกได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ ได้เรียนรู้การพยายามแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ด้วยตัวเขาเองจะช่วยให้เด็กมั่นใจและกล้าแสดงออกมากขึ้น ที่สำคัญเมื่อลูกกล้าทำในสิ่งที่ถูกต้อง อย่าลืมชมเชยลูกด้วยนะคะ

7. สัมพันธภาพที่ดีระหว่างพ่อแม่ลูกและผู้ใหญ่ใกล้ชิด จะช่วยให้คำปลอบโยนของเราเป็นผลเมื่อลูกต้องการที่พึ่งทางใจเมื่อเขารู้สึกกลัวค่ะ