• แต่ก่อนจะโกรธ นึกถึงใจลูกดีมั้ยคะ ว่าในสมัยที่เรายังเป็นเด็กแบบนี้ เรารู้สึกอย่างไรบ้าง ลองทำความเข้าใจกับลูก แล้วลดความคาดหวังในตัวเขาลง ลูกเพิ่งผ่านโลกมาได้ไม่กี่ปี เขามีธรรมชาติของเขาซึ่งหน้าที่ของเราคือ จะต้องขัดเกลาธรรมชาตินั้นให้ออกมาดีที่สุด นี่เป็นสเตร็ปแรกค่ะ

• ขั้นต่อมา นับ 1-10 ในใจ หรือพูดออกมาก็ไม่ว่ากัน ถ้า 1-10 ไม่ได้ผล ก็เพิ่มเป็น 20-30-40 ไปเรื่อยๆ หากลองนับเลขแล้วอาการโกรธยังไม่บรรเทา ลองเดินจากบริเวณนั้นไปสักพัก เพราะยิ่งเห็นภาพเจ้าตัวเล็กดื้อดึง ไม่ฟัง ไม่สนใจแม่กับพ่อมากเท่าไร อาจทำให้คุณมือไม้สั่น ควันออกหู และอดใจไม่ไหว ด่าลูกออกไปในที่สุด

• ขั้นสุดท้าย ย้ำกับตัวเองบ่อยๆ ว่า ลูกหนอ…ลูกหนอ ยังเด็กหนอ ไม่รู้เรื่องหนอ เป็นแม่หนอ ให้อภัยหนอ ฝึกท่องเอาไว้ค่ะ จะทำให้เรามีสติมากขึ้น และโกรธน้อยลงเวลาที่ลูกทำอะไรไม่ถูกใจ

• คิดในมุมบวก เช่น ถ้าลูกเราขี้เกียจอาบน้ำซะเหลือเกิน พูดดีก็แล้ว เริ่มเสียงแข็งก็แล้ว ลูกก็ยังไม่ขยับทำเป็นหูทวนลมเพราะกำลังเล่นเพลินๆ ก็ลองคิดว่าถ้าเป็นเรากำลังทำงานเพลิน บางครั้งเราก็ไม่อยากลุกไปอาบน้ำเหมือนกัน คิดแบบนี้จะเข้าลูกมากยิ่งขึ้นค่ะ

• แต่ก็ไม่เพิกเฉยดูดายนะคะ ต้องหาวิธีแก้ไข เพื่อให้ลูกรู้จักหน้าที่และควบคุมตัวเอง เริ่มจากเรื่องง่ายๆ ใกล้ๆ ตัว ซึ่งเราก็ต้องหาวิธีที่เหมาะสมในแบบของเรา เพราะแต่ละครอบครัวมีเงื่อนไขและปัจจัยแตกต่างกันแต่ที่สำคัญแม่ลออขอห้ามเด็ดขาดคือ ห้ามใช้อารมณ์ อย่าปล่อยให้อาการปี๊ดเข้าครอบงำเราได้ค่ะ
  ลองใช้วิธีง่ายๆ อย่างการต่อรอง เช่น บอกลูกล่วงหน้าว่าเดี๋ยวต้องอาบน้ำ ถ้าถึงเวลาแล้วลูกยังไม่ยอมเลิกก็อาจบอกลูกว่า ถึงเวลาแล้ว แม่จะช่วยหนูเก็บก่อน เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จค่อยมาเล่นต่อ หรือพรุ่งนี้คอยมาเล่นใหม่การบอกลูกล่วงหน้า จะทำให้ลูกได้เตรียมตัวเตรียมใจ แต่วิธีนี้เราต้องควบคุมไม่ให้ลูกต่อรองเกินควรค่ะ เอาให้อยู่ในขอบเขตที่เหมาะสม คำไหนคำนั้น ไม่ใช่ลูกต่อรองแม่ก็โอนอ่อนผ่อนตาม จะทำให้เสียกระบวนการได้ค่ะ

1. การเลี้ยงลูกนั้นจะต้องอาศัยความสม่ำเสมอของพ่อแม่ หากพ่อแม่เป็นคนสม่ำเสมอ สามารถควบคุมลูกให้มีพฤติกรรมแบบเดียวกันทุกเรื่อง ทุกเวลา สิ่งที่ลูกจะได้รับ คือลูกจะรู้สึกขอบเขตของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้าเราไม่สม่ำเสมอกับลูก เช่น บางวันลูกดื้อได้ บางวันดื้อไม่ได้ ผลที่ตามมา คือลูกจะขอดื้อดูก่อนท้าทายอำนาจพ่อแม่ดูสิว่าจะได้ผลหรือไม่ ถ้าได้ผล ครั้งต่อๆ ไปลูกจะดื้ออีก

2. หนักแน่นเข้าไว้ อย่าใจอ่อน หลายบ้านทนลูกอ้อนลูกดื้อลูกโยเยจนน่ารำคาญไม่ไหว ก็ยินยอมตามใจลูก ซึ่งถ้าต้องการให้ลูกรู้จักขอบเขตของตัวเองว่าเขาสามารถจะทำอะไรได้แค่ไหนคุณต้องหนักแน่นค่ะ ต้องยอมขัดใจเขาบ้าง เพื่อให้เขาได้เรียนรู้และรู้จักควบคุมความต้องการของตนเอง ซึ่งถ้าคุณพ่อคุณแม่ยอมตามใจเรื่อยไป เพราะคิดว่าการขัดใจคือการทำร้ายลูกแล้วล่ะก็ ลูกจะไม่สามารถเรียนรู้ที่จะควบคุมตนเองไดเลยค่ะ

3. ความอดทน การฝึกให้ลูกเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อน โดยเฉพาะเปลี่ยนจากสิ่งที่เคยทำเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามจะต้องใช้เวลาพอสมควร นานบ้าง สั้นบ้าง ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัยที่สำคัญที่สุด ต้องใจเย็นๆ ค่ะ ถ้าใจร้อนปั๊บนี่เจ๊งเลยค่ะคุณขาช้านิดช้าหน่อย ปล่อยๆ เขาไปบ้าง อย่าไปคาดหวังเยอะ เราเองก็จะไม่เสียอารมณ์ ซึ่งถ้าเราไปเร่งเขา หรือเบื่อหน่ายในความชักช้าของเขาและล้มเลิกซะก่อน มันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นให้เขาทำอะไรก็ล้มเหลวไปหมด แบบเด็กที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อยังไงล่ะคะ