• ไม่หิว
• ต่อต้านวิธีที่ใช้การบีบบังคับ
• ฝึกไม่ถูกวิธี เช่น ดูทีวีไปป้อนข้าวไป
• เรียกร้องความสนใจหรือรางวัลจากพ่อแม่

• ไม่ควรดื่มนมหรือขนมระหว่างมื้อ
• ให้เจ้าตัวเล็กป้อนข้าวด้วยตัวเอง
• ไม่ติดสินบนด้วยรางวัล
• จัดบรรยากาศที่โต๊ะกินข้าวให้ดี และเป็นที่เป็นทาง
• พาเจ้าตัวเล็กออกกำลังกายบ่อยๆ
• เสมอต้นเสมอปลายในการฝึก

• เป็นสัญชาตญาณประจำตัว ถ้าไม่มีเลยก็ทำให้ไว้ใจคนมากเกินไป
• มีการขู่หรือใช้เสียงดัง ให้กลัวหรือตกใจบ่อยๆ
• ไม่มั่นใจในพ่อแม่
• เป็นเด็กขี้วิตกกังวลสูง

• ตอบสนองความต้องการของเจ้าตัวน้อยอย่างสม่ำเสมอ ด้วยท่าทีที่อบอุ่น และคาดเดาได้ เพื่อสร้างความมั่นใจในตนเอง

• ฝึกให้เจ้าตัวเล็กทำสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง เช่น กินข้าว อาบน้ำ

• เจ้าตัวเล็กรอคุณกลับบ้านและรอนอนพร้อมคุณ
• เคยปลุกมาเล่นกลางคืนเมื่อยังแบเบาะ
• เคยมีประสบการณ์ถูกทอดทิ้ง

• ไม่ควรให้นอนช่วงบ่ายนานเกินไป
• ให้เข้านอนตรงเวลาสม่ำเสมอ อาจเล่านิทานให้ฟังเป็นสัญญาณว่าถึงเวลานอนแล้ว
• ให้ออกกำลังกายมากๆ ช่วงกลางวัน
• สร้างความมั่นใจให้กับเจ้าตัวเล็กว่าจะไม่ทอดทิ้ง
• เลิกเล่นกับเจ้าตัวเล็กกลางดึก เปลี่ยนเป็นเล่านิทานแทน

• ขาดคนเล่นด้วย ถูกขังไว้กับของเล่น เพราะผู้ใหญ่ไม่มีเวลา
• พ่อแม่ทำให้เจ้าตัวเล็กทุกอย่าง จึงไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

• ให้เจ้าตัวเล็กอยู่ท่ามกลางคนที่พูด และเล่นกับเขา
• เปิดโอกาสให้เจ้าตัวเล็กพูดถึงความต้องการของตัวเองก่อน ซึ่งต้องอาศัยความใจเย็นในการรับฟัง

• พ่อแม่มักใจอ่อนเมื่อเจ้าตัวเล็กร้องขอเพียงแต่ร้อง ขวดนมก็มาหาแล้ว
• พ่อแม่มักกลัวว่าแคลเซียมจากอาหารไม่พอ

• เลิกนมมื้อที่ขัดขวางพัฒนาการของเจ้าตัวเล็กก่อน เช่น นมมื้อดึก เนื่องจากขัดขวางฮอร์โมนที่เพิ่มความสูง (growth hormone) และขัดขวางการหลับต่อเนื่องของเขา

• ลดปริมาณนมในขวดลงเรื่อยๆ ภายใน 2-3 สัปดาห์ โดยเปลี่ยนมาใส่แก้วหรือดูดหลอดแทน หากกังวลว่าจะไม่ได้สารอาหารเพียงพอ

• ใจแข็ง ตัดสินใจวันใดวันหนึ่งให้เลิกทันที เจ้าตัวเล็กจะโวยวาย 1-2 สัปดาห์ แต่เขาจะค่อยๆ ปรับตัวยอมรับ จะเห็นว่าสาเเหตุของพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ส่วนหนึ่งมาจากการปล่อยหรือตามใจจนทำให้เจ้าตัวเล็กเข้าใจว่าทำได้ จนติดเป็นนิสัย ดังนั้นการปรับเปลี่ยนมาให้เจ้าตัวเล็กทำในสิ่งที่ถูกต้อง ความใจเย็นและสม่ำเสมอจำเป็นที่สุดค่ะ

• ขาดความรักความสนใจจากผู้ใหญ่ จนไม่มั่นใจต่อสิ่งรอบตัว
• ไม่ได้ถูกฝึกให้ช่วยเหลือตัวเอง จึงขาดทักษะในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า

• ฝึกให้ช่วยเหลือตัวเอง และช่วยงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เช่น ใส่เสื้อผ้าเอง ป้อนข้าวเอง ช่วยรดน้ำต้นไม้
• พูดคุย ดูแลเจ้าตัวเล็กจากการถูกยั่วแหย่

• ไม่เข้าใจวิธีการ ใจร้อน รวบรัด
• ไม่เข้าใจพัฒนาการของเจ้าตัวเล็ก ช่วงที่ควรฝึกคืออายุ 1 ปีขึ้นไป แต่เป็นช่วงที่เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดถ้าไปบีบบังคับ จะยิ่งทำให้เกิดปัญหา
• ไม่ชินกับการถอดกางเกง

• การฝึกต้องมีความละเอียดอ่อน เพราะเกี่ยวข้องกับความรู้สึกของเจ้าตัวเล็ก ซึ่งมีผลต่อการพัฒนาการ และเกี่ยวข้องกับเทคนิคของผู้ฝึก ซึ่งต้องทำเป็นขั้นตอน จึงต้องใจเย็น ไม่เร่งรัด แต่ต้องมีสัมพันธภาพที่ดีต่อกันด้วยการให้กำลังใจ และคอยปรับปรุงแบบการฝึกเพื่อให้เข้ากับเจ้าตัวเล็ก

• สม่ำเสมอในการฝึก เพราะระยะการฝึกค่อนข้างยาว

• เป็นพฤติกรรมของธรรมชาติในขวบปีแรก พอเข้าขวบปีที่ 2 ยังถูกปล่อยให้ยึดติดกับพฤติกรรมนี้ โดยไม่มีการเบี่ยงเบนความสนใจ จนอาจติดเป็นนิสัย

• ความเครียด ความวิตกกังวล เช่นกลัวถูกพลัดพลาด พบเหตุการณ์ที่ตื่นเต้น ฯลฯ

• เบี่ยงเบนความสนใจ โดยหมั่นดึงนิ้วออกจากปากเจ้าตัวเล็กทุกครั้งอย่างนุ่มนวล แล้วให้ถือของเล่นแทนเพื่อให้ลืมการดูดนิ้ว

• ปรับเปลี่ยนลักษณะอาหารให้ต้องเคี้ยวมากขึ้น จนไม่อยากใช้กล้ามเนื้อปากทำอะไรอีก แม้แต่ดูดนิ้ว

• ออกกำลังกาย เพื่อให้เวลาการดูดนิ้วขณะหลับสั้นลง

• เรียกร้องความสนใจ หรือเอาแต่ใจตัวเอง โดยเจ้าตัวเล็กรู้ว่าวิธีนี้ผู้ใหญ่จะยอมตาม
• ถูกยุแหย่ให้โกรธสุดขีด ขาดคนเข้าใจ

• ขณะเจ้าตัวเล็กอาละวาด ไม่ควรสนใจหรือห้ามปราม เพื่อแสดงให้เห็นว่าผู้ใหญ่ไม่ให้ความสำคัญกับพฤติกรรมนี้

• ถ้าทำร้ายผู้อื่นหรือทำลายข้าวของ ให้จับแขนเขาไว้ แล้วกอดไม่ควรจับแรงหรือจับตัวเพื่อเป็นการลงโทษ แต่เพื่อควบคุมไม่ให้ทำร้ายคนอื่น แล้วพูดเหตุผลด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

• ปรับเปลี่ยนวิธีการเลี้ยง ลดการตามใจ หรือลดการยั่วให้โกรธ