1. แพทย์มุ่งรักษาโรค (เลือดคั่งในสมอง) มากกว่ารักษาคน จึงนำผู้ป่วยไปตัดกะโหลกศรีษะออกทั้ง 2 ข้าง ทั้งที่น่าจะรู้ว่า ผู้ป่วยอายุมากแล้ว และมีโรคประจำตัวรุนแรง จนไม่น่าทำให้ผู้ป่วยสามารถรู้เรื่องและช่วยตนเองได้หลังผ่าตัด และสภาพครอบครัวก็ยากจนมาก และอยู่ในชุมชนแออัดที่เข้าออกลำบาก การฟื้นฟูสภาพหลังการผ่าตัดจึงเป็นไปได้ยาก จึงเกิดแผลกดทับรุนแรงในรายนี้

2. แพทย์เฉพาะทาง (ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะอวัยวะหรือเฉพาะโรค) จะสนใจแต่อวัยวะหรือโรคที่ตนชำนาญและลืมดูอวัยวะอื่น หรือโรคอื่นของผู้ป่วย เพื่อนำมาพิจารณาไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนว่าถ้ารักษาอวัยวะหนึ่งดีขึ้นแล้วอวัยวะอื่นจะแย่ลงหรือไม่ เช่น ผ่าตัดให้อวัยวะหนึ่งดีขึ้น แต่อวัยวะอื่น เช่น หัวใจ ไต ปอด จะแย่ลงเพราะการดมยาและการผ่าตัดหรือไม่

3. แพทย์เวชศาสตร์ครอบครัว คือแพทย์ที่สามารถให้การดูแลรักษาผู้ป่วยทั้งคน (ทุกอวัยวะ ทุกระบบ) ทั้งกายและใจ และทั้งตัวผู้ป่วยเองและครอบครัวของผู้ป่วยด้วย

แต่ผู้ป่วยและประชาชนกลับถูกโฆษณามอมเมาให้ชอบตรวจรักษากับแพทย์เฉพาะทาง และใช้เครื่องมือหรูหราต่างๆ จึงทำให้ไม่มีผู้สนใจจะฝึกอบรมเป็นแพทย์เวชศาสตร์ครอบครัว ทำให้ผู้ป่วย 1 คนต้องมีแพทย์ตรวจรักษาหลายคน เพราะหลายโรค เสียค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย และเป็นอันตรายเพิ่มขึ้นมากเพราะ “มากหมอมากความ” นั่นเอง และยาที่ได้รับจากหมอแต่ละคน คนละ 2-4 ชนิด รวมแล้วเป็น 10 กว่าชนิด มักจะเกิดปฏิกิริยากัน ( “ยาตีกัน” ทำให้เป็นพิษ) ได้

4. กฎระเบียบต่างๆ ที่ฝ่ายปกครอง (รัฐบาล) สร้างขึ้น มักทำให้เกิดความยุ่งยาก ลำบากแก่ผู้ป่วยและประชาชนเพิ่มขึ้น แม้แต่ในกรณีที่ตายตามธรรมชาติ เช่น ในผู้ป่วยรายนี้ และทำให้แพทย์นิติเวชสามารถหากินจากศพโดยไม่สมควรอีกด้วย