1. ต้อง...ไม่มีไข้

ถ้ามีไข้ตัวร้อนขึ้นมาแสดงว่า มีอะไรไม่ปกติแอบแฝงอยู่แล้วครับ เช่น แผลอักเสบ มดลูกข้างในอักเสบ แต่ตอนนมคัดบางทีก็อาจมีไข้ต่ำๆ ได้เหมือนกัน

2. แผลต้องไม่อักเสบ

ปกติแล้วแผลจะเจ็บน้อยลงเรื่อยๆ แต่บางทีวันที่เริ่มลุกเดินก็อาจเจ็บมากขึ้นบ้างก็ได้ สีของผิวหนังรอบๆ แผล ต้องดูเหมือนสีเนื้อปกติ ถ้าแผลเกิดบวมแดง เจ็บมากกว่าเก่าขึ้นมา ก็แสดงว่าถึงคราวเคราะห์ สงสัยแผลจะอักเสบซะแล้ว ปกติแล้วถ้ามีการอักเสบเกิดขึ้นก็มักจะเป็นในสามวันแรก เลยจากนี้ไปแล้วก็ไม่ค่อยจะมีปัญหาแล้วครับ

3. ต้องไม่ปวดมดลูกมากขึ้น

หลังผ่าตัดใหม่ๆ มดลูกข้างในท้องน้อยจะบีบตัวแข็งเกร็ง ยิ่งบีบก็ยิ่งเจ็บ แต่ยิ่งบีบก็ยิ่งดีนะครับ เพราะสิ่งที่อันตรายที่สุด และเป็นสิ่งที่หมอสูติฯ กลัวกันที่สุดของการผ่าตัดคลอดก็คือ การตกเลือดนั่นเองครับ มดลูกยิ่งบีบตัวเล็กลงวันละหนึ่งนิ้วมือ ยิ่งลูกกินนมแม่มดลูกก็จะยิ่งเข้าอู่เร็ว คุณแม่จะสังเกตได้เลยว่าตอนลูกดูดนม มดลูกจะบีบตัวเจ็บมากขึ้นกว่าปกติ

ภายใน 14 วันมดลูกก็จะเล็กลงจนหดเข้าไปในอุ้งเชิงกรานคลำหาไม่เจอทางหน้าท้องแล้วครับ ที่คลำเจอก็จะเป็นไขมันส่วนเกินที่เหลืออยู่ไว้ให้กลุ้มใจ

4. น้ำคาวปลาต้องน้อยลง

น้ำคาวปลาหรือเลือดจางๆ ที่ไหลออกมาทางช่องคลอดต้องออกน้อยลงเรื่อยๆ สามวันแรกสีจะค่อนข้างสีแดงสด ต่อมาก็จะจางลงเรื่อยๆ จน 10 วันใส 14 วันหมด ตอนนอนอยู่บนเตียงก็ดูเหมือนน้ำคาวปลาจะไม่ค่อยไหล แต่พอลุกขึ้นมาจากเตียงตอนเช้าเท่านั้น เลือดก็หล่นหลุดออกมาเป็นยวงเลย ถ้าเป็นอย่างนี้อย่าเพิ่งตกใจนะครับ เพราะปติแล้วตอนนอนบนเตียงช่องคลอดจะตั้งขึ้นทำให้เลือดขังค้างอยู่ในโพรงมดลูกได้ โดยปริมาณที่สามารถขังค้างมีได้ถึงหนึ่งแก้วน้ำใหญ่ๆ เลยล่ะ พอลุกขึ้นจากเตียงเลือดที่ขังอยู่นี้ก็ไหลออกมาเท่านั้นเอง พอไหลออกมาหมดแล้วน้ำคาวปลาก็ออกอีกไม่มาก

ปกติแล้วผ่าท้องคลอดน้ำคาวปลาจะออกน้อยกว่า หมดเร็วกว่าปกติ ในคุณแม่ที่คลอดเอง เยื่อบุต่างๆ จะต้องหลุดลอกเองตามธรรมชาติ น้ำคาวปลาจึงออกมากกว่านานกว่า แต่ในกรณีผ่าท้องคลอด คุณหมอจะใช้ผ้าเช็ดถูทำความสะอาดในโพรงมดลูก ถูจนเกลี้ยงหมดจดจนโพรงมดลูกเรียบลื่น เหมือนหม้อหุงข้าวไฟฟ้าอย่างไงอย่างงั้น ไม่เหลือเศษเยื่อใยอะไรติดค้าง ไปกินยาขับน้ำคาวปลา ว่านชักมดลูก สตรีเพ็ญภาค ขับยังไงก็ไม่มีออก...รับรองได้