ยามรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน ยามร้างน้ำหวานก็ว่าขมดั่งบอระเพ็ด... ชีวิตคู่ที่อยู่ร่วมกันมานาน รสรักที่เคยได้ลองลิ้มอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็เริ่มน่าเบื่อ นั่งกินแต่น้ำพริกถ้วยเก่าอยู่ได้ทุกวันๆ ของที่เคยอร่อยก็ไม่ร่อยเสียแล้ว ปัญหาเช่นนี้เป็นปัญหาสำคัญของสามี-ภรรยาหลายๆ คู่ครับ... ชีวิตจริงไม่เหมือนเสียงเพลง เสียงเพลงแว่วมาในจังหวะเร็วที่เร้าใจแต่มีความหมายมาก เนื้อเพลงกล่าวว่า “ชื่นชีวิตจิตใจรักคู่หทัยเร้าในอารมณ์ พี่กับน้องชื่นชมทุกสิ่งเกลียวกลมภิรมย์ฤทธิ์ ชื่นในรักฝากคำฝังจิตใจจำน้อมนำกันไป เธอกับฉันมั่นใจเราชื่นฉ่ำในฤทัยไม่จาง...” เพลงให้ความสำคัญของความรัก ความกลมเกลียว และการมีสายสัมพันธ์อันแนบแน่นและงดงาม ที่จะเป็นเครื่องผูกพันและเหนี่ยวนำให้ชีวิตคู่มีความสุข ความสงบ และความราบรื่นในชีวิตอันยาวนาน แต่ในชีวิตแห่งความเป็นจริงมีคู่ชีวิตจำนวนไม่น้อยทีเดียว ที่เสียงเพลงแห่งความรักบรรเลงไปเพียงไม่กี่รอบ ความรักและความชื่นชมที่มีต่อกันก็ต้องจืดจาง เหินห่างกันไป และในบางราย ความรักที่เคยมีต่อกันนั้นไม่มีโอกาสหวนกลับมาหา หรือหวนกลับมาพบกันได้อีกเลย เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย น่าเสียใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชีวิตคู่ที่ลูกน้อยๆ ที่เป็นผลงานแห่งชีวิตคู่ที่จะต้องดูแลให้เขาเติบโตต่อไป กลับเติบโตอยู่บนความเดียวดายของพ่อหรือแม่แต่เพียงลำพัง ในชีวิตคู่ที่จำต้องแยกจากกันจะด้วยเหตุอันใดก็ตาม เจ้าตัวของคู่ชีวิตเอง หรือสังคมเล็กๆ รอบกายมักจะพูดว่า “คนเราอยู่กันไปนานเข้าก็เป็นของธรรมดาที่จะเบื่อกัน” บางคนก็จะพูดว่า “ใครจะไปทนกินน้ำพริกถ้วยเก่าอยู่ได้ตลอดชีวิต” หรือบางคนก็บอกว่า “ผู้หญิงเองนั่นแหละไม่รู้จักปรับปรุงตัว ควรจะทำตัวให้สดชื่นสามีจะได้ไม่ไปมีนอกบ้าน” มันก็แปลกนะครับ ที่ผู้ชายเป็นฝ่ายไม่ถูกต้องเลยที่ไปมีอะไรๆ นอกบ้าน แต่กลับโทษฝ่ายหญิงว่าไม่รู้จักปรับปรุงตัว นี่ผมไม่ได้เข้าข้างฝ่ายผู้หญิงนะครับ แต่ผมเขียนตามหลักของคุณธรรมและจริยธรรมของชีวิตคู่ หลอมรวมสร้างรัก ความจริงชีวิตคู่ที่จะอยู่กันอย่างยั่งยืนและมีความราบรื่นนั้นคงไม่ใช่เป็นเรื่องของปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งเป็นสำคัญ แต่จะประกอบด้วยปัจจัยสำคัญๆ หลายปัจจัยผสมผสานกัน เช่น ความรัก ความเห็นอกเห็นใจ ความดีงามหรือความเป็นคนดี ความรับผิดชอบ ความเอาใจใส่ดูแล ความเป็นคนแจ่มใส โรแมนติก และมีอารมณ์ขัน การเป็นผู้ที่ทำมาหากินเก่ง ความสามารถที่จะให้ความสุขและความพึงพอใจทางเพศต่อกัน เป็นต้น ปัจจัยต่างๆ ล้วนแต่มีความสำคัญทั้งสิ้น แต่ปัจจัยที่จะขาดเสียไม่ได้คือ ความรัก เพราะถ้ายังมีความรักต่อกันเป็นอย่างดีแล้ว การให้อภัย การยอมรับจุดบกพร่องหรือจุดอ่อนของอีกฝ่ายหนึ่ง ก็จะยอมรับได้ง่าย แม้จะเป็นจุดอ่อนที่ไม่น่าให้อภัย ถ้ารักแล้วก็จะยอมรับได้ นอกจากนี้ความรักยังนำพาให้เกิดอารมณ์แจ่มใสได้ตลอดกาล ความรักทำให้นำไปสู่อารมณ์ที่โนแมนติกได้ง่าย ความรักทำให้เกิดอารมณ์สดชื่น เกิดเสียงหัวเราะต่อกัน และความรักจะนำไปสู่ความผูกพันและก่อให้เกิดความสุข ความพึงพอใจทางเพศต่อกันได้ แม้จะเป็นน้ำพริกถ้วยเก่า แต่ก็เป็นเรื่องที่ทั้งคู่สามารถมีความสุขอย่างนุ่มนวลและลุ่มลึกได้ น้ำพริกถ้วยเก่า...แม้ใหม่หวือหวาแต่ผูกพัน เมื่อเอ่ยถึงน้ำพริกถ้วยเก่า เราๆ ท่านๆ ฝ่ายชายจะนึกถึงหรือเป็นคำที่พาดพิงไปถึงฝ่ายหญิง ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ผู้หญิงเมื่อนึกถึงผู้ชายคร่ำครึที่อยู่กันมานาน เขาจะเรียกผู้ชายว่าเปรียบเหมือนอะไร คงไม่เรียกว่าเป็นน้ำพริกถ้วยเก่าเป็นแน่ แต่จะเรียกว่าเป็นอะไร “...เก่า” ก็จะสุดเดาได้ อย่างไรก็ตามอะไรๆ ที่เราอยู่มาด้วยกันที่ว่าดี ที่ว่าสุข ที่ว่าพอใจ เมื่อเวลาผ่านไปก็จะคลายตัวลง สิ่งที่ดูตื่นเต้น สวยงาม น่ารัก เราก็จะรู้สึกเฉยๆ ได้ สิ่งนี้เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เป็นเพราะว่าไม่ชอบหรือไม่รัก แต่เป็นไปตามหลักธรรมชาติ ที่กำหนดไว้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างย่อมต้องเปลี่ยนไป จะคงที่คงตัวอยู่ได้ยาก อย่างเช่นผมทำงานอยู่บนชั้นที่ 12 ของตึก ภปร. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ที่ทำงานเห็นภาพวิวของสวนลุมพินี เห็นตึกระฟ้า ภาพที่เห็นงดงามเหลือเกิน ใครมาก็ชื่นชมว่าได้ห้องทำงานที่สวยงาม ผมเองก็ตื่นเต้นชื่นชม และคิดว่าเราโชคดีมากที่ได้ห้องทำงานที่มีมุมของภาพธรรมชาติภายนอกที่งดงามเหลือเกิน แต่เมื่อเวลาผ่านไปเราก็รู้สึกเฉยๆ เมื่อมาทำงานในห้องก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นมุมที่ดีที่สุดอะไร แต่ก็เป็นสุขที่ได้มาทำงาน ทำงานด้วยความรัก ทำงานตามบทบาทและหน้าที่อย่างเต็มที่ เราก็รู้สึกภูมิใจในงานที่ทำ คนไข้ ลูกศิษย์ลูกหาและผู้ร่วมงานก็ให้การเคารพนับถือดี จุดนี้จึงเป็นจุดที่ไม่ได้รู้สึกเบื่อที่ทำงานแม้ที่ทำงานจะเป็นที่เดิม วิวภายนอกก็ดูเคยชิน และก็ไม่รู้สึกสวยงามเหมือนแรกพบ แต่เราก็เป็นสุขอยู่ได้ ชีวิตคู่ก็เช่นกัน แม้เวลาผ่านไปความรู้สึกหวือหวาจะหมดไป แต่ถ้ายังคงผูกพัน รักใคร่ ดูแล ปฏิบัติตามบทบาทและหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่แล้ว ชีวิตคู่จะยังคงมีความสุข สุขอย่างสงบ นุ่มนวลและเยือกเย็นได้ตลอดไป และในที่สุดเมื่อเวลาผ่านไปเป็น 10 20 หรือ 30 ปี หรือมากกว่านั้นหลังแต่งงาน ทั้งคู่จะเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจและรู้สึกมีคุณค่าที่ชีวิตคู่ดำรงมาได้อย่างยั่งยืนนาน รัก...คงยังไม่พอ มีหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า “Love is not enough” มีความหมายว่า ลำพังรักอย่างเดียวคงไม่เพียงพอ ตรงนี้เป็นความจริง แม้จะรักกันปานจะกลืนกินก็ยังต้องมีปัจจัยอื่นเป็นองค์ประกอบ ซึ่งผมเขียนไว้แล้วในตอนต้นของบทความ แต่มีประเด็นหนึ่งที่ผมเห็นว่า เป็นเรื่องสำคัญ แม้จะไม่ใช่ประเด็นสำคัญอันดับหนึ่งแต่ก็เป็นประเด็นสำคัญลำดับต้นๆ ปัจจัยนี้ก็คือความสุขทางเพศที่แต่ละฝ่ายจะมอบให้แก่กัน เพราะเราเป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดา เรายังจึงเกี่ยวพันกับเรื่องความต้องการทางเพศอยู่ ดังนั้นคู่ชีวิตจึงควรศึกษา (แต่ไม่ใช่หมกมุ่น) เกี่ยวกับเรื่องของเพศสัมพันธ์ เพื่อให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่สามารถเพิ่มอำนาจและพลังของความผูกพันให้ลึกซึ้งขึ้น ซึ่งท่านจะศึกษาได้จากหนังสือหนังหาดีๆ เป็นตำราทางเพศศึกษา ที่ใช่หนังสือวารสารด้านกามารมณ์ ตรงนี้ต้องระวังเหมือนกัน ควรเลือกตำราที่เขียนโดยแพทย์หรือนักจิตวิทยาที่มีความรู้ เมื่อศึกษาแล้วก็ต้องพินิจพิจารณาด้วยว่าสิ่งที่เขาแนะนำนั้นถูกต้องตามขนบธรรมเนียมของวัฒนธรรมไทยเราหรือไม่ ถ้าไม่ถูกต้อง ก็ไม่ควรไปสนใจปฏิบัติ หรือถ้าเราปฏิบัติแล้วเกิดความทุกข์ก็อย่าไปปฏิบัติ ควรเลือกศึกษาและปฏิบัติสิ่งที่ทำให้เกิดความสุขและความพึงพอใจของทั้งคู่ ครับอยากจะเรียนท่านผู้อ่านว่า ถ้าเราใช้ชีวิตคู่อย่างมีความรัก ปรารถนาดีต่อกันด้วยความซื่อตรง พยายามกำกับใจของเราหรือบังคับใจให้ซื่อตรงอยู่เสมอ อยู่ด้วยกันด้วยความอดทน คืออดทนที่จะต้องกำกับใจให้ตรงต่อคู่ของเรา และอยู่กันด้วยความเสียสละความสุขส่วนตน โดยพยายามทำให้คู่ของตนมีความสุข แล้วความสุขนั้นจะกลับมาหาคุณอย่างคุ้มค่าเป็นทวีคูณ และจะตัดคำว่าน้ำพริกถ้วยเก่า หรือ “...เก่า” ออกไปจากชีวิตคู่ของคุณได้เลย (update 9 กรกฎาคม 2005) [ ที่มา.. นิตยสารดวงใจพ่อแม่ ปีที่ 10 ฉบับที่ 114 เมษายน 2548]

[ BACK TO LIST]

main

มีปัญหาสุขภาพ ที่นี่มีคำตอบ ห้องสมุด E-LIB Best view with [IE3.02][NETSCAPE 4.05][OPERA 3.21] resolution 800x600