สร้างกติกา ตกลงกันก่อนออกจากบ้านดีกว่านะว่า “ถ้าลูกดื้อ วีนไม่ฟังที่แม่พูด แม่จะพากลับบ้านเดี๋ยวนั้นเลย หรือไม่ก็ไม่ต้องอยู่ร่วมกับคนอื่นหรอกเพราะลูกเสียงดัง คนอื่นเขาจะมองลูกไม่ดีรู้ไหม เวลาลูกอยากได้อะไรพูดกับแม่ดีๆ แม่พร้อมจะฟังที่หนูพูดอยู่แล้ว และถ้าแม่บอกอะไรลูก ลูกก็ฟังแม่บ้างนะ ถ้าไม่ฟังแล้วจะรู้เรื่องเข้าใจกันได้ยังไงล่ะ”

เบี่ยงเบนความสนใจ เด็กวัยนี้ความสนใจสั้นออกค่ะ ร้องไห้แป๊ปเดียวก็ลืมไปแล้วว่าร้องไห้เรื่องอะไร บางทีเราก็ควรจะปล่อยให้เขาร้องไห้สักพัก แล้วก็เบี่ยงเบนประเด็นไปด้วยวิธีนุ่มนวล อย่างเช่นถ้าร้องไห้อยากจะกินไข่เจียวก็ไม่ต้องไปชักชวนให้กินไก่ย่างแทนเสียให้ยาก ควรเปลี่ยนเรื่องไปเลยดีกว่า ชวนไปเล่นไม้ลื่นหรือไปหยิบตุ๊กตาที่รถกันดีกว่า

หามุมส่วนตัว แต่ถ้าร้องไห้ไม่ยอมหยุด แบบ Non-Stop แม้ทุกคนจะปลอบแล้วก็ไม่หยุด อย่างนี้เรียกว่าได้ใจค่ะ ถ้าอยากร้องอีกก็ได้เลย อุ้มลูกออกไปร้องไห้ด้านนอกร้าน หาที่เงียบๆ ที่ไม่มีใครรบกวน เราก็ยืนเฉยๆ มองลูกอยู่อย่างนั้น โดยลูกต้องยังอยู่ในสายตาตลอดนะคะ ส่วนมากเพียงสักพักลูกก็จะเห็นว่าการร้องไห้นั้นไม่เป็นผล พอเหนื่อยแล้วเลิกร้องไปเอง

ไม่แหย่ ไม่แซว อย่าลืมว่าเด็กเขาก็มีมาดของเขาเหมือนกันนะร้องไห้ขัดใจพ่อกับแม่อยู่แล้วอยู่ดีๆ จะให้มาอ้อนวอนขอร้องนั้น ไม่มีทางมันก็ต้องเก๊กไว้กันท่าเสียหน่อย พ่อแม่อย่างเราอย่าไปแหย่ลูกต่อเลยนะ ประเภท “ไม่ร้องต่อล่ะ เหนื่อยแล้วล่ะสิ” บั่นทอนจริงๆ เลย