• แม่ปูสอนลูกปู เดี๋ยวนี้ดิฉันพยายามบอกลูกอยู่บ่อยๆ แล้วนะคะว่า “ลูกจ๋า...ม่ามี้อนุญาตให้หนูกินขนมม่ามี้ได้น้า” “น้องแก้มจ๋า...มามี้ซื้อยาสระผมมาใหม่ แต่มามี้ให้หนูใช้ก่อนดีกว่านะ” ฯลฯ ประโยคเอื้ออาทรแบบนี้ช่วยให้ลูกรู้ว่าการแบ่งของให้คนอื่นนอกจากจะทำให้ตัวเขามีความสุขแล้ว คุณแม่อย่างดิฉันก็สุข...สุขขขข... สุขด้วยเหมือนกัน

• มีโอกาสเป็นต้องชม ตั้งแต่ลูกอนุญาตให้ดิฉันและตุ๊กตาตัวโปรดของเขา หรือแค่ยื่นของเล่นชิ้นที่เขากำลังเล่นอยู่ให้ แค่นี้ดิฉันจะรีบเอ่ยปากชมให้ลูกรู้ว่า ดิฉันปลื้มแสนปลื้มกลับความมีน้ำใจของเขา และเมื่อได้ยินคำชมอยู่บ่อยๆ เจ้าหญิงน้อยของดิฉันจะแปลงร่างเป็นเด็กหญิงใจกว้างไปในบัดดลค่ะ

• ยืมหน่อยนะจ๊ะ เดี๋ยวเดียวก็คืน เราต้องพูดอย่างนี้ค่ะ แม้เจ้าตัวเล็กจะทำหน้างอ หรือกระฟัดกระเฟียดก็ตาม เพราะเรื่องหวงของในเด็กวัยนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาจริงๆ ดังนั้นเมื่อคิดจะปลูกฝังเขาเรื่องแบ่งปัน ต้องใจเย็นๆ และเข้าใจเขาหน่อย ในเมื่อเขายังหวงของอยู่ เราก็ต้องเคารพสิทธิของเขาตรงนี้ คือบอกลูกว่า ขอยืมแปล๊บหนึ่งน้า แล้วจะคืนให้จ้ะ ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งเขาจะเรียนรู้เองว่า ของใช้หรือของเล่นของเขาสามารถแบ่งให้คนอื่นเล่นได้เหมือนกัน

• เก็บของเล่นสุดหวงไว้ โดยเฉพาะเวลาเพื่อนเลิฟของลูกมาเยือนบ้าน เพราะไม่อย่างนั้นลูกอาจเกิดอาการวีนหน้าเบ้ หน้างอ หรือกรี๊ดเสียงลั่น
  แต่ถ้าบังเอิญเกิดเหตุการณ์อย่างนั้นขึ้น เราก็อย่าเพิ่งลมบ่จอยไปนะคะเพราะอาการแบบนี้ เป็นธรรมชาติของเด็กวัยนี้ที่ยังคงตัดอกตัดใจไม่ได้กับของรักของหวง ฉะนั้นเราต้องเห็นใจและเข้าใจเขา โดยบอกเขาไปว่า “ไม่เป็นไรหรอกลูกจ๋า ถ้าของเล่นชิ้นนี้หนูไม่อยากแบ่งให้เพื่อนเล่น ก็ยังไม่ต้องแบ่งก็ได้ แต่เอ... แล้วมีของเล่นชิ้นไหนที่หนูพอจะแบ่งให้เพื่อนเล่นได้บ้างล่ะจ๊ะ”

  ประโยคแค่นี้ ช่วยให้ลูกอบอุ่นใจและไว้ใจเรามากขึ้นว่า อย่างน้อยเราเคารพสิทธิเขา และแคร์ความรู้สึกเขามากพอที่จะไม่ทำร้ายจิตใจเขา ด้วยการให้คนอื่นเล่นในของเล่นที่เขาไม่อยากให้เล่น เอาไว้รอให้เขาพร้อมกว่านี้ โตกว่านี้เขาจะค่อยๆ แบ่งของเล่นแสนรักให้คนอื่นได้อย่างสบายๆ ค่ะ

  เล่นด้วยกันดีกว่านะ เมื่อเชื้อเชิญเพื่อนมาเยี่ยมบ้านบ่อยๆ ต่อไปลูกจะเริ่มพัฒนาเล่นกับคนอื่นเป็น และถ้าลูกเกิดไม่อยากแบ่งของเล่นขึ้นมา เขาจะถูกปฏิกิริยาต่อว่าจากเพื่อนๆ เองล่ะค่ะ หรือไม่เขาทั้งคู่อาจทะเลาะตามประสาเด็กๆ แต่เราอย่าเพิ่งเข้าไปห้ามนะคะ เพราะการมีปากมีเสียงกันอย่างนี้จะสอนลูกเองว่า ถ้าเขามีอาการหวงของแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เขาจะได้รับการตอบสนองจากเพื่อนในรูปแบบใด และจะค่อยๆ เรียนรู้ปรับพฤติกรรมด้านนี้ของตัวเองในที่สุด เพราะลูกเองก็อยากได้การยอมรับจากเพื่อนเช่นกัน

  พี่น้องรักกันๆ ส่วนใหญ่บ้านไหนมีพี่น้องมักจะทะเลาะกัน และแค้นเคืองกันเรื่องจะแบ่งของเล่นให้กันเล่นนี้ยากอยู่สักหน่อย เพราะเด็กๆ มักจะจดจำว่า “คราวที่แล้วพี่ยังไม่แบ่งหนูเล่นเลย” หรือ “มีน้องยังไม่ให้หนูกอดตุ๊กตาเขาเลย แล้วตอนนี้ทำไมหนูต้องแบ่งของเล่นของหนูให้น้องด้วย” ฯลฯ ถ้าประโยคเหล่านี้หลุดออกมา ดิฉันพอมีไอเดียแล้วว่า ก็แค่แนะๆ ลูกไปว่า “เอ...คราวก่อนเห็นพี่เขาแบ่งหนูเล่นแล้วนี่จ๊ะ หนูจำไม่ได้เหรอ” หรือ “แม่ดีใจนะที่ลูกๆ รักกัน และแบ่งของเล่นกันเล่น” ประโยคแค่นี้ช่วยกระชับความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องขึ้นมาได้มากโขเชียวนะคะ

  กฎทองของครอบครัว แม้ของในบ้านจะมีเยอะแยะไปหมด แต่ถ้าลูกบอกว่า นี่ของเล่นของเขา เราก็ต้องเคารพความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขานะคะ ส่วนของชิ้นอื่นๆ เราสามารถสอนลูกด้วยว่า สิ่งนี้เป็นของคุณแม่ สิ่งนั้นเป็นของคุณพ่อ สิ่งโน้นเป็นของพี่ เรียกว่าแยกแยะของของใครของมันให้ชัดเจนไปเลย เพื่อให้ลูกรู้ขอบเขตสิ่งของของเขา และเคารพสิ่งของของคนอื่นไปในตัวค่ะ