• พ่อแม่ไม่รู้ว่าอะไรคือความ “ปกติ” ของลูกตามวัย จึงไม่อนุญาตหรือไม่ส่งเสริมให้เด็กได้ทำสิ่งนั้น
  วัยเด็ก ต้องการเล่น พ่อแม่ต้องให้เด็กเล่น แทนที่จะจับเด็กเรียนมากๆ จนเครียด

  วัยรุ่น เขาต้องการแสดงออก พอเขาแสดงออกพ่อแม่ก็หาว่าเขาเถียงหรืออยากซ่า จึงมักจะตัดบทหรือข่มขู่ลูกไปเลย ลูกเลยต้อง “กด” และ “เก็บ” สิ่งที่เป็นความปกติของตนเองไว้ กลายเป็นแรงผลักดันให้ทำสิ่งต่างๆ ต่อต้านกติกาหรือต่อต้านพ่อแม่ได้ง่าย

  ถ้าพ่อแม่รู้ว่า วัยเด็กเขาชอบเล่น ก็ให้เขาเล่นมากหน่อยพร้อมกับเรียนไปด้วย ปัญหาก็น้อยลง หรือวัยรุ่นเขาอยากแสดงออก เขามีพลังมากก็รับฟังเขาพูด แล้วคอยหาวิธีชักนำให้เขาคล้อยตาม ในสิ่งเหมาะสมบางอย่างด้วยการสร้างมิตรและให้ความรักอย่างเหมาะสมเสียก่อน แล้วจึงแนะนำปัญหาก็น้อยลง แทนที่จะตวาดหรือจับผิดกล่าวโทษ

  พ่อแม่ขาดการ “ปลูก” ความรักในจิตใจของเด็ก

  พ่อแม่ “รู้สึก” รักลูกแต่ “การแสดง” ความรักอย่างเหมาะสมนั้นไม่ค่อยทำ หรือทำไม่เป็นจึงแสดงออกชนิดที่มากเกินไปหรือน้อยเกินไป เช่น อาจตามใจมาก สนใจมาก เด็กก็อึดอัดหรือรักมากจึงจับผิดมาก สอนมากไป ตำหนิมากไป เด็กก็ไม่ชอบ

  เด็กเองก็จะขาดความรักพื้นฐาน (Basic Love) และขาดความเชื่อพื้นฐาน (Basic Trust) ต่อไปก็รักใครๆ ได้ยากและเชื่อใครๆ ได้ยาก กลายเป็นคนมีบุคลิก “หิวความรัก” และกลายเป็นคนมีบุคลิก “ระแวง” ได้ง่าย

  ขาดการสร้างวินัยในตนเอง (Self Discipline) ในเด็ก เด็กจึงเอาแต่ใจตัวเอง

  ขาดการปลูกฝังจิตใจที่ดีงามให้กับเด็ก จิตใจที่ดีนั้นจะต้องมองและใฝ่ดี ไม่ใช่มองใกล้และใฝ่ต่ำ พ่อแม่ต้องเป็นแบบอย่างได้ และมีการสร้างเสริมทัศนคติที่ดีเหล่านั้นบ่อยๆ เด็กจึงจะเกิดความเชื่อ และคล้อยตามพร้อมจะปฏิบัติตามในสิ่งที่ดีๆ เหล่านั้น

  พ่อแม่มีความคาดหวังสูงในตัวลูก ทำให้ลูกรู้สึกหนักอึดอัดเป็นภาระและทำไม่ได้ อาจมาจากปมด้อยของพ่อแม่ หรือมาจากความขาดโอกาสในวันเด็กของพ่อแม่หรือมาจากความรู้สึกผิด (Guilty) ของพ่อแม่เอง จึงอยากจะให้ลูกได้ดีชนิดมากเกินไป