• หลายบ้านมีวิธีป้องกันด้วยการจัดบริเวณหรือสถานที่ที่ลูกอยู่ให้ปลอดภัย ไม่มีปลั๊กไฟอยู่ในบริเวณให้ลูกดึงเล่น หรือเอานิ้วเข้าไปแหย่ได้ ไม่เผลอวางของร้อนไว้บนโต๊ะที่ปูผ้ายาวให้ลูกดึง และไม่มีสิ่งขวางทางเวลาลูกคลาน เดิน หรือวิ่ง แน่นอนค่ะว่าการป้องกันไว้ก่อนย่อมดีกว่า

• การสอนลูกด้วยคำพูด ไม่ว่าจะเป็นคำว่า “อย่า” “ไม่” หรือ “หยุด” เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ช่วยลูกได้ในเหตุการณ์ที่จวนตัวจริงๆ เพื่อให้ลูก “หยุด” การกระทำนั้นๆ ทันที
  คำดังกล่าวเป็นคำห้าม ที่บอกให้ลูกรู้ว่า อะไรทำได้ อะไรทำไม่ได้ แต่ก็ต้องสอดคล้องและเหมาะสมกับสถานการณ์ด้วยนะคะ

• สมองเกี่ยวกับการเชื่อมโยงคำพูดกับพฤติกรรมหรือการกระทำของลูกจะสมบูรณ์เมื่อลูกอายุ 7-8 เดือนค่ะ จึงเป็นช่วงเหมาะสมที่จะสอนลูกแบบเป็นเรื่องเป็นราวได้แล้ว เพราะสมองของลูกสามารถประติดประต่อ ระหว่างสิ่งที่ทำกับคำพูดของคุณแม่ได้แล้วค่ะ

• “อย่า” เวลาที่พูด ควรพูดด้วยโทนเสียงและท่าทางจริงจัง

• เมื่อคุณแม่จะห้าม ก็ต้องห้ามอย่างมีเหตุผลด้วย เช่น เมื่อลูกกำลังจะทำในสิ่งที่อาจทำให้ได้รับอันตราย เช่น ลูกกำลังเอื้อมมือดึงปลั๊กไฟ หรือกำลังจะเอานิ้วแหย่เข้าไปในพัดลม หรือกำลังจะจับของร้อน เป็นต้น
  แต่ไม่ควรใช่พร่ำเพรื่อกับทุกๆ เรื่องที่คุณแม่ไม่อยากให้ลูกทำ อาจจะด้วยเพราะสาเหตุกลัวเลอะเทอะไม่อยากตามเก็บให้วุ่นวาย... อย่าเล่นสิลูก ทั้งๆ ที่ลูกกำลังสนุก แต่แม่เหนื่อยแล้ว.. หาวิธีพูดอย่างอื่นดีกว่าค่ะ เช่น “เราไปเล่นตุ๊กตากันค่ะ” เพราะหากใช้บ่อยๆ ในครั้งที่คุณแม่ต้องการห้ามจริงๆ ลูกก็อาจจะไม่ทำตามได้ค่ะ

  การสอนในครั้งแรกๆ ลูกอาจจะแค่หยุดแล้วมอง แต่ก็จะกลับไปทำใหม่ คุณแม่ต้องพูดอีกครั้ง จับมือลูกแล้วอุ้มลูกออกมาจากที่ตรงนั้นค่ะบอกลูกว่า “อย่า นะลูก”

  อย่าลืมเอ่ยคำชมเมื่อลูกสามารถทำได้ หรือทำตามนะคะ

  ในกรณีที่เป็นอุบัติเหตุ เช่น ลูกปัดจานข้าวตกโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ก็ไม่ควรใช้คำห้ามทำนองนี้กับลูกนะคะ แต่ควรสอนให้ลูกระมัดระวัง พร้อมทั้งสอนให้ลูกจับและถือได้อย่างมั่นคง