1. ความถนัดทางวิชาเฉพาะที่ใช้ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ได้แก่ คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ทุกสาขา ภาษาอังกฤษ อาจมี ภาษาไทย สังคมศึกษาด้วย ปัจจุบันโรงเรียนแพทย์เกือบทุกแห่งจะแยกสอบเอง และมีโรงเรียนแพทย์ให้เลือกมากขึ้นเท่าที่พอจะนึกออกได้แก่ จุฬาฯ ศิริราช รามาฯ เชียงใหม่ ขอนแก่น สงขลา พระมงกุฎ มศว. ธรรมศาสตร์ นเรศวร และมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีคณะแพทย์ ก็ได้แก่ มหาวิทยาลัยรังสิต ซึ่งเสียค่าใช้จ่ายประมาณ 2-3 แสนต่อปี (ไม่รวมค่าใช้จ่ายส่วนตัว) และคณะแพทย์ใหม่ล่าสุดที่กำลังจะก่อตั้งก็คือ แม่ฟ้าหลวง

2. อุปนิสัยส่วนตัว เป็นคนขยัน อดทนสู้งานหนัก อดนอนได้ไม่โมโห ฉุนเฉียว มีความเมตตา มีคุณธรรม (เพราะสังคมคาดหวังจะให้แพทย์เป็นเช่นนั้น)

ปัจจุบันชนชั้นกลางที่มีลูกน้อย เลี้ยงลูกมาแบบประคบประหงมนิยมส่งเสริมให้ลูกเรียนแพทย์ ซึ่งก็มักจะสอบเข้าได้สำเร็จ เพราะการสอบในปัจจุบันไม่ได้วัดว่าใครเรียนเก่ง แต่วัดว่าใครสามารถกวดวิชาได้มากกว่ากัน พ่อแม่เหล่านี้มักจะให้ลูกกวดวิชาจนแทบหาเวลาหยุดพักไม่ได้ แต่ไม่ค่อยฝึกการใช้ชีวิตในสังคม ฝึกวินัย ฝึก EQ จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมแพทย์บางคนจึงมีวุฒิภาวะต่ำจัดการกับปัญหาชีวิตส่วนตัวไม่ค่อยได้ดี ดังจะเห็นตามหน้าหนังสือพิมพ์เป็นครั้งคราว

เด็กที่ไม่เคยหยิบจับงานอะไรช่วยพ่อแม่เพราะพ่อแม่ขอให้เรียนอย่างเดียว เรียนเก่งเป็นใช้ได้นั้น เมื่อจบการศึกษามาเป็นแพทย์ ชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปมาก จากการที่พ่อแม่ พี้เลี้ยง ทำทุกอย่างกลับมาต้องบริการผู้อื่น คุณหนูเหล่านี้อาจจะอดทนไม่ไหว ต้องลาออกไป ส่วนหนึ่งก็อาจเลือกไปอยู่ตามคลินิกเสริมความงามต่างๆ ซึ่งมีอยู่ทั่วไป และค่าจ้างแพทย์ราคาที่สูงมาก

3. ความเป็นลูกแหง่ติดพ่อแม่ ต้องไปอยู่หอพักระหว่างเรียนต้องออกต่างจังหวัดเวลาฝึกงาน ระหว่างใช้ทุนรัฐบาล (3 ปี) จะทนได้หรือไม่ สำรวจใจของพ่อแม่เองด้วยว่าทนให้ลูกไปอยู่ห่างไกลได้นานๆ หรือไม่ มีส่วนหนึ่งที่ทั้งพ่อแม่และลูกทนไม่ไหวต้องจ่ายเงินชดเชยให้รัฐบาล (ประมาณ 4 แสนบาท) เพื่อแลกอิสรภาพของลูกกลับคืนมา