ตื่น 10.00 น. (เมื่อคืนเล่นเกมนอนดึก) ยังไม่ทันจะทำอะไร นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานยังมีเรื่องเมาท์ไม่เสร็จ โทรมือถือถึงเพื่อนเมาท์เรื่องคาใจ... อ๊ะ เปลืองเงินเติม บอกเพื่อนเดี๋ยวแช็ตกันต่อดีกว่า เปิดอินเทอร์เน็ต SMS ซะอีกเป็นชั่วโมง...รู้ป่าว เจโลไปลดน้ำหนักมาก... ดูเรียลลิตี้ยายปารีสรึเปล่า... เขาว่าบริตนีย์ทำนม... อารอนคาร์เตอร์หล่อชะมัด... เพื่อนบอกให้เปิดทีวีด้วย ตอนนี้ MTV กำลังฉายมิวสิกของเอมิเนม... คิกคัก คิกคัก... ถึงบ่ายสาม พักหาอะไรกินหน่อย 5 โมงเย็นเริ่มต้นหย่อนอารมณ์กับเกมออนไลน์เกมใหม่... พ่อห้ามเรียก แม่ห้ามบ่น กำลังสะสมคะแนนทำแต้ม คร่ำเคร่ง คร่ำเคร่ง... เที่ยงคืน หลับกันหมดทั้งบ้าน เล่นต่อสบายอุรา... ตีสาม...ไม่ไหวแล้วนอนดีฝ่า พรุ่งนี้ทำแต้มต่อ

• ล่อให้บริโภค สิ่งที่สอดแทรกมากับสื่อเสมอ คือโฆษณาขายสินค้าค่ะ ซึ่งเด็กๆ ส่วนใหญ่บอกว่าชอบดูซะด้วย เพราะโฆษณานั้นเขาลงทุนวิจัยมาแล้วว่าจะทำโฆษณาอย่างไรให้เตะตาติดใจคนดู (ถึงกับซื้อสินค้าเขาด้วย) เด็กๆ จึงเห็นโฆษณาได้มากกว่าเราค่ะ ขณะที่เด็กๆ ชมรายการทีวี 1 ชั่วโมง เด็กอาจจะได้เห็นโฆษณาถึง 10 ครั้ง เป็นเวลารวม 10 นาที แล้วสมมติว่าถ้าเด็กดูทีวีวันละ 4 ชั่วโมงล่ะคะ ก็จะได้ดูโฆษณาวันละ 40 ครั้ง หรือ 40 นาที มีงานวิจัยพบว่า เด็กที่ดูทีวีมากจะเรียกร้องให้พ่อแม่ ซื้อนั่นซื้อนี่มากกว่าเด็กที่ไม่ดูทีวี
  แล้วงานวิจัยของไทยเรานี่เอง พบว่าโฆษณาที่เป็นสปอนเซอร์ในรายการสำหรับเด็กของเราเป็นขนมกรุบกรอบซะมาก ผลน่ะหรือคะ เด็กไทยของเราก็เลยบริโภคขนมกรุบกรอบเป็นเงีนปีละเท่ากับงบประมาณของกระทรวง 6 กระทรวงทีเดียว

  เสนอเซ็กซ์และความรุนแรง มันอาจจะเป็นภาพชินตา และถูกอ้างว่าเป็นงานศิลปะ ภาพนักร้อง แต่งตัว ร้องเพลงด้วยท่าทางเซ็กซี่ในมิวสิกวิดีโอ ฉากเลิฟซีนในภาพยนต์ที่มีตั้งแต่จูบปากกันดูดดื่มถึงลีลาการร่วมรักหรือภาพปกนิตยสารและแฟชั่น ที่ไม่ค่อยแตกต่างจากหนังสือปลุกใจ รวมถึงฉากสยองขวัญ ฟันกันหัวขาดกระเด็น เลือดพุ่งกระฉูด เกมออนไลน์ ไล่ฆ่าฟันฝ่ายตรงข้ามอย่างหนำใจ

  พอมีคนออกมาบอกว่าเด็กๆ ดูสื่อพวกนี้แล้วจะทำให้ก้าวร้าว เด็กเจนฯ วายอาจจะร้องว่าแม่ๆ ป้าๆ คิดมากไปรึเปล่า มันเป็นเรื่องของการใช้เทคนิคไฮเทคสมัยใหม่เท่านั้นเอง ... แต่แม่ๆ ป้าๆ ก็ขอยืมงานวิจัยมากมายจากสถาบันทางการแพทย์ต่างๆ มายืนยันค่ะ เพราะจากการที่เขาเก็บข้อมูลมากกว่า 30 ปี พบว่ากาเสพสื่อที่ก้าวร้าวรุนแรงนำไปสู่ทัศนคติ ค่านิยม พฤติกรรมที่นิยมความก้าวร้าวรุนแรงได้จริงๆ และถ้าเสพสื่อที่ก้าวร้าวเป็นเวลานาน จะทำให้กลายเป็นคนอารมณ์รุนแรงได้ง่าย

  ให้คุณค่า “ความดัง” มากกว่า “ความดี” งานวิจัยดังกล่าวยังบอกอีกว่า คนที่ติดการเสพสื่อ นานไปจะได้รับอิทธิพลในเรื่องค่านิยมในเรื่องความโลภ อยากได้ใคร่ดี หยาบกระด้าง เห็นแก่ตัว อยากดัง เพราะสื่อส่วนใหญ่มักนำเสนอเรื่องราวของคนดัง ข่าวที่ฮือฮา รายการประกวดแข่งขันที่นำมาซึ่งชื่อเสียงเงินทองในชั่วพริบตา

  ทำให้เสพติด เสียเวลา เรื่องแบบนี้ไม่ต้องทำวิจัยพ่อแม่ก็รู้ดีค่ะ เพราะเมื่อไรที่ลูกได้ลงนั่งหน้าจอไม่ว่าจอทีวีหรือจอคอมพิวเตอร์ ยากที่แซะให้เขาลุกไปทำอย่างอื่น เพราะสื่อเร้าอารมณ์ให้ติดตาม อะดรีนาลินหลั่ง เกิดการเสพติดอยากดูอยากเสพอย่างต่อเนื่อง เด็กซึ่งยังไม่มีวุฒิภาวะที่จะยับยั้งความต้องการได้มากนัก จึงเสียเวลาไปกับการเสพสื่อวันละหลายชั่วโมง แทนที่จะใช้เวลาไปในการพัฒนาทักษะด้านอื่นที่จำเป็นต้องพัฒนาในช่วงวัยนี้ เช่น พัฒนาทักษะสังคมที่ต้องการการพูดคุย การปรับตัวกับคนอื่น พัฒนาร่างกายที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว พัฒนาความสนใจเฉพาะทาง เช่น ดนตรี กีฬา ศิลปะ อ่านหนังสือ งานวิจัยพบว่า เด็กที่ดูทีวีหรือเสพสื่อต่างๆ น้อย จะมีผลการเรียนดี

  ทำให้สมาธิสั้น เรื่องนี้มีงานวิจัยยืนยันเช่นกันค่ะ งานวิจัยของมหาวิทยาลัยเยล ติดตามเด็กอเมริกันที่ชอบดูทีวีเป็นเวลา 20 ปี พบว่าเด็กที่ดูทีวีมากๆ โตขึ้นจะเป็นคนไม่ค่อยมีจินตนาการ ขาดการพักผ่อน ก้าวร้าวมากกว่าคนที่ไม่ค่อยดูทีวี ไม่ค่อยมีสมาธิ ยิ่งกว่านั้นในหนังสือ Culture Jam : The Uncooling America วิเคราะห์ไว้ว่า รายการทีวีสมัยใหม่ที่นิยมนำเสนอรายการแบบฉับไวตัดภาพไปมาเป็นช่วงสั้นๆ ทั้งมุมกล้อง เนื้อหา เพลงประกอบ และโฆษณา อย่างรายการของ MTV ซึ่งมีการตัดภาพไปมา 60 ฉาก/นาที เป็นการกระตุ้นคนดูให้หลั่งฮอร์โมนที่ทำให้เกิดความสนใจและเกิดการเสพติด “ความเร็ว” ซึ่งในโลกจริงเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตของคนเราไม่ได้เดขึ้นหรือสัมฤทธิ์ผลอย่างรวดเร็ว เหมือนในฉากภาพยนตร์หรือมิวสิกวิดีโอ หรือในการคลิกเมาท์คอมพิวเตอร์ การเสพติดความเร็วนี้ทำให้เด็กยุคใหม่สมาธิสั้น รอคอยไม่เป็น ต้องการผลสำเร็จโดยไม่พยายาม