• อย่าสร้างวิธีคิดแบบ Perfectionist (ความเป็นคนสมบูรณ์แบบ) ให้กับเด็ก เพราะว่าจริงๆ แล้วการยึดติดกับความรู้สึกที่ต้องการให้โลกทั้งโลกหรือทุกสิ่งที่ทำ จะต้องสมบูรณ์แบบ จะสร้างความทุกข์ใจกับทั้งตัวเด็กเองและผู้ที่ทำงานร่วมกัน เพราะจริงๆ แล้วโลกนี้ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ เมื่อเหตุการณ์และวันเวลาเปลี่ยนไป สิ่งนั้นก็เปลี่ยนตามด้วยเช่นกัน

• เปิดโอกาสให้เด็กแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องภายในบ้าน โดยเปิดโอกาสให้เด็กโต้แย้งกับผู้ใหญ่ได้ ที่สำคัญคือสอนให้เด็กใช้เหตุผลในการโต้แย้งและไม่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่ เพื่อแสดงให้เด็กเห็นว่าเมื่อมีคนมากกว่าหนึ่ง การตัดสินใจร่วมกันจะต้องใช้เหตุผลที่ดีกว่า และเป็นการสอนให้เด็กรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นอีกด้วย

• แลกเปลี่ยนประสบการณ์ร่วมกับลูก โดยการเล่าเรื่องราวการทำงานของคุณ จะเป็นเหตุการณ์ที่คุณกับเจ้านายคิดไม่ตรงกันก็ได้ แต่เป็นการเล่าให้ลูกรู้ว่า การทำงานเป็นทีมเป็นอย่างไร

• เริ่มจากเรื่องใกล้ตัว เช่น การให้ลูกช่วยคิดเกี่ยวกับการจัดห้องครัวใหม่ให้เป็นระเบียบมากขึ้น จากนั้นก็ช่วยกันลงมือจัดตามที่คิดไว้ เพื่อให้เด็กจะเรียนรู้คำว่า ทีมเวิร์คจากการทำงานจริงๆ แล้วก็เห็นข้อดีของการทำงานเป็นทีม

• ในการทำงานแต่ละอย่างพยายามตั้งคำถามกับลูก ว่า “ลูกคิดว่า ถ้าเราทำคนเดียวจะเสร็จเร็วอย่างนี้ไหม” หรือ “ถ้าลูกต้องทำงานยากๆ คนเดียว จะแก้ปัญหายังไง” หรือ “เห็นไหมว่าถ้าเราไม่ช่วยกัน แม่คงยกไม่ไหวแน่ๆ”

• ใช้การเขียนโน้ต เพื่อบอกความรู้สึกถึงกัน และกันภายในครอบครัว อาจจะจัดเป็นช่วงเวลาสำหรับการเขียนโน้ต ซึ่งเป็นวันหยุดหรือเป็นตอนหัวค่ำก็ได้ โดยแจกกระดาษโน้ตให้สมาชิกภายในบ้านทุกคน แล้วให้เขียนความในใจที่อยากจะบอกกัน แต่ไม่ต้องเป็นคำหวานๆ ก็ได้ เช่น “เสลาลูกยิ้มน่ารักที่สุดเลยรู้ไหม” หรือ “กับข้าวมื้อเย็นเมื่อวานอร่อยมากจ๊ะที่รัก” หรือจะเขียนแปะตามที่ต่างๆ เช่น ตู้เย็น ประตูตู้เสื้อผ้า ฯลฯ ก็ได้

• ตั้งคำถามประเภทที่ขึ้นต้นว่า “เขาจะรู้สึกอย่างไร” เช่น “หนูคิดว่าถ้ามีใครมาว่าหนูเป็นหมูตอนจะรู้สึกอย่างไร” หรือ ในการดูแข่งขันเทนนิสก็ถามว่า “หนูว่าแทมมี่จะรู้สึกอย่างไรที่แข่งแพ้/ชนะ” หรือ “ถ้าเป็นหนูล่ะ / ถ้าหนูเป็นเขาจะรู้สึกอย่างไร” หรือ “ถ้าหนูเป็นแม่แล้วมีลูกเกเรแบบนี้จะเสียใจไหม ?”

• ชวนเด็กทำการ์ด ส่งให้กำลังใจคนที่อยู่ในสถานการณ์แย่กว่า เช่น ส่งให้เด็กๆ ที่นอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาล หรือส่งให้ทหารผ่านศึก ฯลฯ และที่สำคัญคือในระหว่างที่ทำการด์นั้น ให้ชวนเด็กพูดคุยเกี่ยวกับคนเหล่านี้ด้วย เพื่อเป็นการปลูกฝังให้เด็กรู้สึกเห็นใจผู้อื่นไปในตัว

• ฝึกให้เด็กตอบคำถามเกี่ยวกับตัวเอง จะช่วยให้เด็กเข้าใจความเป็นตัวเองได้มากขึ้น เช่น ฉันมี ความสุขเมื่อ ? ฉันรู้สึกเศร้าเมื่อ ? ฉันกลัว ? ฯลฯ จากนั้นก็พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของคุณให้ลูกฟังด้วย จะได้ช่วยเด็กเรียนรู้ที่จะเข้าใจความรู้สึกของตัวเองและผู้อื่น

• พยายามฝึกให้ลูกรู้รายละเอียดต่างๆ ภายในบ้านร่วมกับพ่อแม่ เช่น ให้เด็กรู้เรื่องค่าใช้จ่ายภายในบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ และคำนวณให้เด็กเห็นว่าการที่พ่อแม่ทำงานเหนื่อยก็เพราะต้องเอาเงินส่วนหนึ่งมาเป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้าน (แต่กรณีนี้ควรจะทำเป็นการพูดคุย เล่าสู่กันฟังอย่างเพื่อน ไม่ใช่การระบายความรู้สึกกับเด็กหรือทำให้เด็กรู้สึกเครียด) และเกิดสามัญสำนึกโดยไม่รู้ตัว

• พยายามตั้งคำถามที่ไม่มีคำตอบตายตัวให้เด็กคิด เช่น “ทำไมเขาต้องจัดร้าน (อาหาร) สไตล์นี้” หรือ “หนูคิดว่าสิ่งต่างๆ ที่โฆษณาในทีวีมันจริงหมดเลยหรือเปล่า อันไหนเชื่อได้หรือไม่ได้ / ทำไม” หรือ “ลูกรู้จักใครที่ยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อของแบรนเนมดังๆ แต่ว่าไม่ค่อยมีน้ำใจกับเพื่อนบ้างไหม” หรือ “หนูจำเหตุการณ์วันนั้นได้ไหม คิดว่าถ้าย้อนกลับไป หนูจะทำได้ดีกว่านั้นไหม แล้วถ้าเป็นแบบนั้นอีก หนูจะตัดสินใจอย่างไร” ที่สำคัญคือ ควรเป็นคำถามที่กระตุ้นให้เด็กคิดหาเหตุผลสำหรับการตอบได้หลายๆ แง่มุม และเป็นการคิดผ่านบทบาทหรือมุมมองของคนอื่นด้วย

• เด็กรู้จักการคิดหาวิธีการแก้ปัญหาด้วยวิธีใหม่ๆ ที่แตกต่างจากเดิม และเป็นวิธีที่เหมาะสมกับตนเอง

• เป็นการแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ มีขั้นตอนชัดเจน และมีแผนสองรอบรับในกรณีที่แผนหนึ่งไม่ได้ผล

• รู้จักแยกแยะข้อมูลที่ไม่จำเป็นต่อการตัดสินใจออกไป แล้วเลือกข้อมูลที่ดีที่สุดในการตัดสินใจได้ ซึ่งเป็นการแยกแยะที่มีเหตุผล และใช้มุมมองแง่คิดจากหลายๆ แง่

• เป็นการแก้ปัญหาที่ไม่เดือดร้อนหรือโยนความทุกข์ให้ผู้อื่น

• สอนให้เด็กรู้จักการมองหา “ทางเลือก” หลากหลาย อย่าทำให้เด็กรู้สึกว่าเขาไม่มีทางเลือก เช่น ถ้าไม่ให้เล่นเกม ก็ควรจะมีทางเลือกอย่างอื่นให้เขาทำ พยายามอย่าห้าม หากเด็กมีข้อต่อรองก็ควรจะรับฟัง และหลีกเลี่ยงการใช้คำประมาณ “ก็แม่สั่งให้ทำก็ต้องทำ ไม่ต้องมาต่อรอง” แต่ให้ใช้วิธีกระตุ้นให้เด็กคิดหากิจกรรมอื่นๆ มาทำแทนเพื่อเป็นการแก้ปัญหา

• สมมติสถานการณ์ขึ้นมา แล้วให้เด็กหาวิธีการแก้ปัญหานั้นๆ เช่น “ถ้าหนูอยู่บ้านคนเดียว แล้วมีคนมากดกริ่งหน้าบ้าน จะทำอย่างไร” หรือ “ถ้าหนูได้กลิ่นควันไฟจากในครัวหนูจะทำอย่างไร” ฯลฯ และวิธีการช่วยให้ลูกฝึกคิดหาวิธีในการแก้ปัญหา (หลายๆ ทางเลือก) ตามเหตุการณ์ที่สมมติขึ้นมา ก็คือ พาเด็กเดินสำรวจรอบบ้านเพื่อให้เด็กมีไอเดียในการคิดหาคำตอบ หรืออาจจะซ้อมแก้ปัญหากันจริงๆ ด้วยก็ได้

• การทำงานประดิษฐ์สิ่งของต่างๆ ก็เป็นการฝึกการแก้ปัญหาได้ หรือแม้แต่ การต่อตัวต่อต่างๆ หรือการต่อบล็อก ก็เป็นการฝึกการแก้ปัญหาโดยไม่รู้ตัวได้เช่นกัน

• พูดคุยกับเด็กเกี่ยวกับเหตุการณ์ประจำวัน ตั้งคำถามให้เด็กคิดว่า เขาคิดอย่างไรกับการแก้ปัญหาของคนในเหตุการณ์ต่างๆ (อาจจะเลือกมาจากข่าว) แล้วถ้าเป็นเขาจะแก้ปัญหาอย่างไร แต่ไม่ควรว่าความคิดของเด็กไม่ดีหรือไม่เหมาะสม เพราะสิ่งที่เราต้องการคือการฝึกให้เด็กคิดคำตอบไม่ควรมีถูกผิด แต่จะต้องมีเหตุผลรองรับ

• ตั้งคำถามประมาณ “ถ้าเกิดเหตุการณ์การเลวร้ายกับเรา แล้วตำรวจช่วยไม่ได้ หนูคิดว่าเราจะขอให้ใครช่วยดี” หรือถ้าเป็นเด็กโตหน่อยก็อาจจะถามยากขึ้นมาหน่อย เช่น “หนูคิดว่าเราจะสอนเด็กๆ ยังไงดี เกี่ยวกับเรื่องของการป้องกันการติดเชื้อเอดส์” หรือ “ถ้าเพื่อนสนิทของลูกเอายาเสพติด มาให้ลอง แล้วหนูจะปฏิเสธเพื่อนยังไง”