• ทารุณกรรมทางด้านร่างกาย คือ การตบ ตี ทำร้ายร่างกายเด็ก ซึ่งพ่อแม่ผู้ปกครอง มักจะอ้างว่าใช้เพื่อสั่งสอนให้เด็กมีวินัย แต่จัดได้ว่าเป็นหนึ่งวิธีทารุณกรรมเด็ก ซึ่งเรื่องนี้นักวิจัยต่างชาติเขาทำวิจัยแล้วว่า การตีลูกหลานเพื่อสั่งสอนนั้น ไม่ช่วยให้เด็กปรับเปลี่ยนนิสัยได้ เพราะเด็กส่วนใหญ่ที่ถูกทำร้ายร่างกายด้วยการลงโทษนั้น มักคิดว่าตัวเองหมดความผิดแล้วเมื่อถูกทำโทษด้วยความรุนแรง ไม่จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนนิสัย นอกจากนั้นการทำโทษเด็กด้วยการใช้ความรุนแรงบ่อยๆ จะเป็นการปลูกฝังทัศนคติต่อเด็กว่า การใช้ความรุนแรงนั้นเป็นสิ่งปกติธรรมดา ซึ่งเมื่อเด็กโตขึ้นจะมีพฤติกรรมรุนแรงตามแบบอย่าง

• การทารุณกรรมทางอารมณ์ความรู้สึก มีพ่อแม่จำนวนไม่น้อย ชอบด่าทอ ดุตะคอก ตวาด เย้ยเยาะ เหยียดหยามลูก ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากให้ลูกได้ดี ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมต่างๆ ให้ดีขึ้น ซึ่งพ่อแม่ต้องเข้าใจพัฒนาการของลูกในแต่ละวัยว่า สามารถรับรู้สิ่งที่สอนได้มากน้อยแค่ไหน และมีวิธีไหนที่ช่วยได้มากกว่าการดุด่า ซึ่งนอกจากจะไม่ช่วยให้เด็กปรับเปลี่ยนนิสัยแล้วยังเป็นตราบาปในหัวใจบริสุทธ์ของลูกไปจนโตด้วย

• การเพิกเฉย ละเลย เด็ก การที่พ่อแม่ปล่อยปละละเลย ไม่มีเวลา ไม่ให้ความสนใจต่อการเลี้ยงดูลูก ส่งผลให้ลูกขาดความรักความอบอุ่น เป็นการทำร้ายจิตใจลูกอีกวิธีหนึ่ง หลายคนมักให้เหตุผลว่าต้องทำงานหาเงินเพื่อลูก จึงไม่มีเวลาดูแล แต่ให้สิ่งต่างๆ ที่ลูกต้องการมากมายน่าจะชดเชยได้ การคิดแบบนี้ไม่ถูกต้อง เพราะสิ่งที่ลูกวัยนี้ต้องการมากที่สุดคือ การเล่นและพูดคุยกับพ่อแม่ หากพ่อแม่ละเลยในจุดนี้ไปจะส่งผลให้ลูกกลายเป็นคนเย็นชา ไม่สนใจสิ่งรอบข้างจากการขาดความอบอุ่นตั้งแต่เด็ก

• การทำร้ายทารุณกรรมทางเพศ จากข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์จะเห็นได้ว่า เด็กจำนวนไม่น้องต้องกลายเป็นเหยื่อสังเวยตัณหา ของคนใกล้ชิด เช่น น้า อา ลุง ครู รปภ.หมู่บ้าน บางคนตกเป็นเหยื่อของพ่อแม่เอง ทั้งพ่อแม่ของเด็กจริงๆ และพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง ซึ่งเป็นเรื่องน่าเศร้าอย่างยิ่งและเป็นอีกปัญหาใหญ่ของสังคมไทยในปัจจุบัน ที่ควรหามาตรการแก้ไขโดยด่วน