• เด็กวัยนี้มีบางอย่างขัดแย้งในตัวเองอยู่เหมือนกัน เพราะความอยากรู้อยากเห็น ทำให้เขาพยายามหาคำตอบให้ได้ แต่บางครั้งในความอยากรู้นั้นก็มีความกลัวอยู่มาก แล้วก็ไม่สามารถแยกแยะระหว่างความจริงกับความฝัน (จินตนาการ) ได้

• การที่เด็กรู้สึกกลัวมาก (เกินกว่าควรจะเป็น) อาจจะเกิดจินตนาการอันบรรเจิดของเด็กกำลังทำงาน ทำให้เขากลัวอะไรสักอย่างซึ่งเกิดจากจินตนาการของตัวเอง การที่คุณไม่ยอมเล่าประสบการณ์ก่อนหน้านั้นว่า อะไรที่เป็นอันตราย และอะไรปลอดภัย ก็จะยิ่งทำให้เด็กกลัวมากขึ้น

• เมื่อเกิดความกลัว เด็กจะต้องการความมั่นคงสูงมาก ก็เลยทำให้เด็กไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลง หรือการเคลื่อนย้ายสิ่งของรอบๆ ตัว บางครั้งก็จะทำเหมือนต่อต้านคุณอยู่ในที แต่ความจริงแล้วเด็กกำลังต่อต้านสิ่งที่เขากลัว

• คุยกันเรื่องความฝัน พูดคุยกันด้วยการตั้งคำถาม เช่น “หน้าตาสัตว์ประหลาดที่ลูกเห็นเป็นยังไง เล่าให้แม่ฟังหน่อยสิจ๊ะ” แล้วอย่าลืมเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับสัตว์ประหลาดในวัยเด็กของคุณให้ลูกฟังด้วยล่ะ

• อยู่ข้างเดียวกับลูกสิ่งสำคัญที่สุดก็อยู่ตรงนี้แหละ อย่าพยายามบอกลูกว่าสัตว์ประหลาดไม่มีจริง แต่ให้ทำตัวเป็นพวกเดียวกับลูก ด้วยการสร้างจินตนาการร่วมกันถึงสัตว์ประหลาดตัวนั้น หรืออาจจะเอามาแต่งเป็นนิทานก็ได้

• ทำให้ลูกรู้สึกมั่นคงและปลอดภัย ถ้าลูกอยากนอนเปิดไฟ ก็ยอมให้เขาเปิด แล้วคุณอาจจะให้ตุ๊กตาตัวโปรดไว้สักตัว เพื่อคอยคุ้มคอรงเขา ด้วยการเอาใส่เข้าไปใต้เตียง (ถ้าสัตว์ประหลาดของลูกอยู่ใต้เตียงนะ) แล้วพูดว่า “คราวนี้ก็นอนได้แล้ว เพราะเจ้าตุ๊กตาตัวนี้ไปจับสัตว์ประหลาดไปหมดแล้ว”

• ลูกชนะมันได้อยู่แล้ว พยายามทำให้เด็กรู้สึกว่า ตัวเองมีอำนาจเหนือกว่าสิ่งที่น่ากลัว หรือสัตว์ประหลาดตัวนั้น เช่น บอกว่า “ตอนเด็กๆ แม่ก็กลัวเหมือนกัน แต่คุณตาบอกว่าให้ทำเสียงไล่มันไปพอแม่ทำตาม สัตว์ประหลาดก็หนีไปหมดเลย หนูจะลองทำแบบนี้บ้างก็ได้นะ”

• อย่าล้อเล่นกับความกลัวของลูก เพราะเขากลัวจริงๆ สิ่งที่ควรทำคือ พยายามหาวิธีการช่วยให้ลูกเอาชนะมันให้ได้ อาจจะใช้วิธีการสร้างจินตนาการซ้อนจินตนาการขึ้นมาก็ได้

• ไม่ต้องเถียงกันเพื่อหาความจริงเรื่องสัตว์ประหลาด เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงอยู่แล้ว (แต่ปัญหาคือเด็กคิดว่ามันมีจริง) จึงไม่ควรเอามาถกเถียงกันให้รู้แพ้ชนะ การถกเถียงจะยิ่งทำให้ลูกรู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยวด้วยความกลัว เพราะแม่ไม่ได้อยู่ข้างเดียวกับเขา แต่ควรจะบอกว่า “แม่ก็มารู้ทีหลังนี่เอง ว่าสัตว์ประหลาดไม่ได้มีจริงหรอก ทีแรกแม่ก็คิดว่ามันมีจริงๆ เหมือนลูกนั่นแหละ”

• ปล่อยไปบ้าง ไม่ควรยกเลิกข้อห้ามหรือกฎของบ้านเพราะความกลัวของลูก ความกลัวเป็นส่วนหนึ่งของพัฒนาการของเด็กวัยนี้ แล้วมันจะผ่านไปเองโดยธรรมชาติในที่สุดค่ะ