• อย่าแสดงอารมณ์ นั้นให้ลูกรู้สึกได้ เพราะเด็กๆ จะสัมผัสความรู้สึกของพ่อแม่ได้เสมอไม่ว่าเราจะรู้สึกอย่างไร และพยายามอย่าให้ความรู้สึกแบบนี้เข้ามาวนเวียนในหัวคิดนานเกินไป ทำใจให้ร่าเริงไว้เสมอ โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับลูก ที่สำคัญพยายามควบคุมมันอย่าให้มาก (แต่เชื่อว่าไม่มีอยู่แล้วล่ะ) จนเผลอพูดจาประชัดประชันหรือไปกดดันบังคับลูก

• ให้เวลาทำกิจกรรมกับลูกให้มากขึ้น จะพูดคุย เล่น เล่านิทาน พาไปเล่นสนามเด็กเล่น สวนสาธารณะก็ได้ ทั้งนั้นขอให้ลูกชอบเป็นพอ หรือถ้ารู้สึกได้ว่าคุณสามีหรือคุณภรรยามีความรู้สึกน้อยใจแบบนี้ ก็ต้องเปิดโอกาสให้เขาได้ใช้เวลาใกล้ชิดด้วยกันแบบพ่อลูก แม่ลูกอย่างน้อยสัก 15 นาที หลังจากกลับจากทำงานทุกวันก็ดีค่ะ

• ใช้การเล่นเป็นเครื่องมือเข้าหาลูก การเล่นเป็นกิจกรรมที่เวิร์คที่สุดที่จะใช้เป็นช่องทางดึงความสนใจจากลูกได้ และจะให้ดีก็ดูว่าลูกชอบหรือสนใจการเล่นแบบไหนก็ชวนเขาทำอย่างนั้น เขาจะสนุกกับคุณมากเป็นพิเศษเลยค่ะ

• ใช้ความต่างที่เป็นข้อดีของตัวเองให้เป็นประโยชน์ สำรวจตัวเองว่าเราจะเป็นเบอร์หนึ่งสำหรับลูกในเรื่องไหน แล้วใช้จังหวะนั้นทำคะแนน (แต่ไม่ใช่ให้แข่งดึงลูกให้มารักเรามากกว่านะคะ)

• แบ่งปันความรู้สึกในใจ ให้สามีหรือภรรยาได้รับรู้บ้าง บางทีมันอาจช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นมาก็ได้

• ทบทวนบทบาทตัวเองหน่อย หนึ่งมีเวลาอยู่กับลูกมากน้อยแค่ไหน สองส่วนใหญ่ที่ปฏิบัติกับลูกขัดกับพัฒนาการเขาหรือเปล่า เช่น จู้จี้จุกจิก ต้องกิน ต้องทำ หรืออะไรๆ ก็ห้ามไปซะหมด ทั้งที่วัยนี้เขากำลังเป็นนักสำรวจ ชอบการรื้อค้น ไม่อยู่นิ่งและกำลังสนุกตื่นเต้นกับการเดินวิ่งด้วยตัวเองอยู่