• พี่เลี้ยงหนึ่งคนอุ้มเด็กสิบคน

• คุณภาพของพี่เลี้ยง

• แววตาอันแข็งกร้าวที่จ้องเด็กๆ
• พ่นถ้อยคำหยาบคาย
• เอ็ดตะโรลั่น (ด่าเด็กหรือด่ากันเอง)
• หน้าตาบูดบึ้งบอกบุญไม่รับ
• กระแทกกระทั้นเหมือนคนก้าวร้าว
• เผอเรอ ปล่อยปละละเลย ทั้งๆ ที่เด็กอยู่ในภาวะเสี่ยง เช่น พบเห็นเด็กกำลังเล่นบนบันไดแต่กลับวางเฉย

• เดินสำรวจภายในอาคาร

• ให้ดูที่พื้นเป็นประการแรก ว่ามีพื้นที่ต่างระดับสูงๆ ต่ำๆ มากหรือไม่ หรือปูพื้นด้วยวัสดุใดๆ ที่เสี่ยงต่อการลื่นไถลหรือหัวร้างข้างแตกหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องน้ำ พื้นที่ปูด้วยกระเบื้องเงาวาวจะลื่นง่าย เด็กหัวร้างข้างแตกมามากแล้วครับ

• แล้วสังเกตราวบันได ราวระเบียง ว่ามีซี่ราวระยะถี่หรือห่างจนเสี่ยงที่เด็กๆ จะลอดช่องจนพลัดตกลงมา (เนื่องจากโดนเบียดหรือโดนผลักก็ตาม) ระยะห่างของซี่ราวที่ป้องกันเด็กตกได้ต้องน้อยกว่า 9 ซม.

• สำรวจว่าปากทางขึ้นลงบันไดหรือปากทางเดินออกสู่ระเบียงมีประตูปลอดภัย (safe gate) เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กขึ้นลงบันไดตามลำพัง หรือไม่ให้เดินออกสู่ระเบียงตามลำพังหรือไม่ พื้นที่เคลื่อนที่ของเด็กต้องแยกออกจากพื้นที่อันตรายทั้งหมดครับ

• มีอ่างน้ำ ถังน้ำ รองน้ำไว้เต็ม แต่เด็กสามารถปีนป่ายเข้าไปในภาชนะได้หรือไม่ อันตรายครับ

• สังเกตปลั๊กไฟที่ไม่ได้ใช้ ว่ามีฝาครอบหรือมีแผ่นเสียบปิดไว้หรือไม่ (จริงๆ แล้วควรติดตั้งปลั๊กไฟให้สูงจากพื้นประมาณ 1-1.5 เมตร) สายไฟจากเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหลายถูกปล่อยทิ้งไว้ให้ระโยงรยางค์จนเด็กเอื้อมถึง แล้วดึงเล่น หรือเอาไปกัดด้วยความมันเขี้ยว ซึ่งจะก่อให้เกิดอันตรายที่ร้ายแรง และที่ต้องดูแน่ๆ เลยคือดูว่ามีเครื่องตัดไฟอัตโนมัติหรือไม่ ถ้าไม่มีก็อุ้มลูกกลับบ้านได้เลย!

• สิ่งของอันตรายถูกเก็บขึ้นอย่างดีหรือไม่ หรือวางปะปนให้เด็กเอื้อมหยิบได้ เช่น ยาฆ่าแมลง ยา ไม้ขีดไฟ ไฟแช็ก น้ำยาล้างพื้น

• มีอุปกรณ์ดับเพลิงเพียงพอหรือไม่ ? ซุกซ่อนอยู่ที่ใด ? ใช้กันเป็นหรือเปล่า ? และน้ำยาดับเพลิงหมดอายุหรือยัง ? พี่เลี้ยงรู้หรือไม่ว่าจะช่วยเด็กๆ อย่างไรหากเกิดไฟไหม้ ? มีแผนติดไว้ข้างฝาหรือไม่ เคยมีการซ้อม การอบรมกันหรือไม่

• ต้องดูเฟอร์นิเจอร์ประกอบด้วยครับ เช่น โต๊ะ เก้าอี้ ตู้วางทีวี ชั้นวางหนังสือ ให้ดูว่าอยู่ในสภาพมั่นคงแข็งแรง การจัดวางอย่างเหมาะสมปลอดภัยหรือไม่ เช่น เก้าอี้ยาวในห้องอาหารมีการซ้อนคว่ำกันในลักษณะหมิ่นเหม่ต่อการล้มครืนลงมาหรือไม่ หากโต๊ะมีมุมแหลมคม อาจกระแทกศีรษะเด็กได้ ต้องมีที่ครอบมุม โต๊ะ ตู้ กันกระแทกด้วย ตู้วางของที่ใส่ของหนักต้องมั่นคง ไม่ล้มง่าย เพราะเด็กๆ อาจเป็นได้ตลอดเวลา ดังนั้นตู้หนักๆ ต้องมีอุปกรณ์ยึดตู้ติดกำแพงป้องกันการล้มทับด้วยครับ

• ในห้องนอนให้สังเกตที่นอน เตียง หากเป็นทารกต้องนอนที่นอนบาง หมอนบาง หมอนข้างไม่มีสายรูด ส่วนที่ยื่นออกมาให้เห็น ยาวไม่เกิน 35 ซม. ถ้าใช่เตียงเด็กเล็ก ซี่ราวต้องห่างไม่เกิน 6 ซม.

• จากนั้นก็พากันมาที่ห้องครัวครับ ให้สังเกตว่าครัวนั้นอยู่ในบริเวณใด จะต้องไม่รวมห้องครัวไว้กับส่วนนั่งกินอาหารของเด็ก แต่จะแยกกันเป็นสัดเป็นส่วนชัดเจน ต้องเข้มงวดไม่ปล่อยให้เด็กๆ เข้าไปวุ่นวายในห้องเตรียมอาหาร ไม่ใช่ปล่อยปละละเลยให้เด็กๆ เข้าไปวิ่งเล่น จนชนกระแทกหรือหม้อน้ำแกงร้อนๆ ราดรดเนื้อตัวจนบาดเจ็บสาหัส

• ตรวจสอบบรรดาของเล่นของเด็กเล็ก ว่าถูกหลักและเหมาะสมกับวัยอนุบาลหรือไม่ เช่น ของเล่นที่มีสีหลุดลอก (สารตะกั่วก่อให้เกิดพิษต่อสมอง) หรือของเล่นประเภทพันธุ์ดุ เช่น ธนู ปืนลูกดอก กระสุนเม็ด มีดพลาสติก (ก่อให้เกิดเลือดออกในช่องลูกตา)

• ของเล่นที่เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เช่น ตุ๊กตุ่นตุ๊กตาพลาสติกตัวเล็กๆ ในรูปของฮีโร่ขวัญใจเด็กๆ เช่น ไอ้มดแดง อุลตราแมน เต่านินจา ฯลฯ เด็กเล็กเห็นเข้าก็มักเอาเข้าปาก เคี้ยวๆ อมๆ แล้วในที่สุดก็ติดคอ ติดหลอดลมจนขาดอากาศหายใจและเสียชีวิต ซึ่งเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ยังเกิดขึ้นอยู่เสมอ ดังนั้นของเล่นต้องไม่เป็นชิ้นเล็กน้อยที่มีขนาดเล็กกว่า 3.2 ซม. และยาวกว่า 5.8 ซม. ซึ่งเสี่ยงต่อการอุดตันทางเดินหายใจ

• ของเล่นประเภทฟันเฟือง-เครื่องจักร ที่ดูเหมือนจะเข้าท่าที่เด็กๆ จะได้รู้จักกลไกการทำงานที่เสมือนจริง เรียนรู้การไขลานการหมุน แต่ผลเสียที่จะระวังกันไม่ไหวก็คือ นิ้วเล็กๆ ของเด็กๆ ที่สอดเข้าไป (ด้วยความซน) ในขณะที่ฟันเฟืองกำลังหมุน แม้ว่าจะเป็นเครื่องจักรเทียม แต่นั่นย่อมหมายถึงนิ้วของลูกย่อมได้รับบาดเจ็บ

• และสุดท้าย อย่าลืมดูว่ามีเจ้าหน้าที่นั่งสูบบุหรี่ปุ๋ยๆ ในอาคารหรือไม่ด้วยนะครับ!

• เดินสำรวจนอกอาคาร

• ความสะอาดและอนามัย