A : เด็กหญิงคนที่ 1 ไปเป่ายิงฉุบใต้ต้นไม้ แล้วไปเล่นต่อ

        เด็กหญิงคนที่ 2 จะไปขอโทษเพื่อนค่ะ

        เด็กหญิงคนที่ 3 จะไปคุยกับคุณครู

        เด็กชายคนที่ 4 ไปเล่นกับคนอื่น

คำตอบที่ทำให้แปลกใจคือข้อแรก ได้ยินเสียงเฮ...ตอนคุณหนูตอบ พิธีกรจึงให้หมอทั้งสองช่วยกันวิเคราะห์ดังนี้

• ผู้ตอบว่าขอโทษเพื่อน เป็นเด็กมีอีคิวดี รู้ผิดรู้ชอบ รู้สึกถึงความรู้สึกคนอื่นและตนเอง และตอบสนองในทางที่ควร หมอจึงเล่าประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยไปพูดให้นักเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ จำนวนเป็นพันคนผ่านระบบทีวีของโรงเรียน อาจารย์ใหญ่บอกว่า “คุณหมอพูดอะไรก็ได้นะคะ แบบที่เคยออกทีวี ขออย่างเดียวคุณหมออย่าลืมเตือนศิษย์ดิฉันให้รู้จักคำว่า สวัสดี ขอโทษ และขอบคุณ เดี๋ยวนี้เด็กๆ ไม่ค่อยพูดกัน ตำรวจจราจรหน้าโรงเรียนบ่นว่า พาข้ามทางม้าลาย ให้ข้ามถนนไม่เคยเอ่ยว่า ขอบคุณ”

• คุณหนูที่ไปบอกคุณครูก็ดี เหมือนหาตัวช่วย ถ้าเราทำเองไม่สำเร็จ หรือแก้สถานการณ์ไปเล่นกับคนอื่นแทน ให้เพื่อนหายโกรธ ส่วนรายที่ไปเล่นเป่ายิงฉุบอาจจะเพื่อคลายอารมณ์เครียดของตนเองก่อน จะเห็นว่าเด็กๆ แต่ละคนมีวิธีแก้ปัญหาที่เผชิญในชีวิตประจำวันแตกต่างกัน

A : เด็กหญิงคนที่ 1 ช่วยเพราะมันน่าสงสาร

        เด็กชายคนที่ 2 ชกหน้าคนนั้นให้ตาเขียว

        เด็กชายคนที่ 3 ฆ่าคนแกล้ง

        เด็กหญิงคนที่ 4 จะเตะจู๋มัน

        เด็กหญิงคนที่ 5 สงสาร เลยไปอยู่ใกล้ๆ

จะเห็นวิธีแก้ปัญหาแตกต่างกัน มีตั้งแต่อีคิวเมตตา สงสาร อยากช่วย ซึ่งส่วนมากเป็นเด็กหญิง ส่วนเด็กชายปฏิกิริยาจะแรงกว่า เช่น ชกหน้าคนแกล้งสัตว์ จนถึงจะฆ่าคนแกล้ง โดยเด็กไม่เข้าใจว่าฆ่าหมายถึงอะไร และผลที่ตามมาเป็นอย่างไร ส่วนมากคำว่า “ฆ่า” นี้จะเรียนจากโทรทัศน์ โดยเฉพาะรายการเด็กที่ต้องมีการพิฆาตฆ่าศัตรูฝ่ายตรงข้ามพระเอก เช่น อ้ายมดแดง มดเอ็กซ์ ต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาด เป็นต้น

ดังนั้นเวลาดูทีวี คุณพ่อคุณแม่ควรดูด้วย และพูดแนะนำอะไรคือชีวิตจริง อะไรคือละคร เพราะเด็กเล็กๆ มักคิดว่า เป็นเรื่องจริงเสมอ และเด็กวัยนี้มีจินตนาการมาก มักพูดเป็นตุเป็นตะ เพราะเขายังแยกแยะไม่ออกอะไรคือชีวิตจริง อะไรคือเรื่องในทีวี

A : เด็กชายคนที่ 1 วาดด้วยตัวเอง

        เด็กชายคนที่ 2 ให้แม่สอน

        เด็กหญิงคนที่ 3 วาดเอง เพราะชอบวาดรูป

        เด็กหญิงคนที่ 4 ให้แม่ช่วยสอน

        เด็กหญิงคนที่ 5 คิดด้วยสมอง แล้วถามคุณครู

        เด็กชายคนที่ 6 พยายามวาด

        เด็กชายคนที่ 7 ให้แม่มาสอน

จะเห็นว่า แม่คือผู้อยู่ในดวงใจเด็กจริงๆ คิดอะไรไม่ออกบอกแม่ก่อน มีบางคนจะพยายามด้วยตัวเอง มีคนหนึ่งว่า คิดด้วยสมองก่อนแล้วถามครู เป็นการพึ่งตนเอง การฝึกลูกให้มีอีคิวดีเป็นทั้งคนเก่งและคนดี คือฝึกให้เขาทำอะไรด้วยตนเองทีละน้อย จนมีความเชื่อมั่นในตนเอง

A : เด็กชายคนที่ 1 รับ

        เด็กชายคนที่ 2 บอกคุณครู

        เด็กหญิงคนที่ 3 ปาลูกบอลกลับ

        เด็กหญิงคนที่ 4 บอกคุณครูว่าเพื่อนแกล้ง

ทั้ง 4 ราย เป็นปฏิกิริยาปกติในเด็กที่ตอบสนองต่อการกระทำ ซึ่งคงมีสถานการณ์จริงเช่นนี้เกิดได้เสมอทุกเวลาทุกนาทีในชีวิตเด็ก

ปฏิกิริยาของมนุษย์ (นับแต่สมัยยุคหินหลายหมื่นปีมาแล้ว) เมื่อมีการจู่โจม มีดังนี้

1. สู้ (ถ้าสู้ไหว)

2. ถอย (ถ้าสู้ไม่ไหว)

3. หาตัวช่วย (เช่น คุณครู)

ดังนั้นสถานการณ์ที่เกิด เด็กจะต้องประเมินโดยใช้ไหวพริบของตนเอง บวกประสบการณ์ที่พ่อแม่และสิ่งแวดล้อมให้มา สำคัญยิ่งคือ เด็กต้องมีสติ รู้จักควบคุมอารมณ์ และเป็นตัวของตัวเอง แก้ไขสถานการณ์ได้

ยังมีคำถาม คำตอบที่น่ารักๆ จากเด็กๆ อีก ดังที่หมอจะเล่าให้ทราบดังนี้

A : เด็กหญิงคนที่ 1 ให้เขาไป เราขอใหม่

        เด็กชายคนที่ 2 ขอใหม่

        เด็กหญิงคนที่ 3 ไปซื้อใหม่

        เด็กชายคนที่ 4 บอกคุณแม่ขนมหาย

        เด็กหญิงคนที่ 5 ไปซื้อใหม่

        เด็กชายคนที่ 6 บอกคุณแม่เพื่อนขโมยขนมครับ

A : เด็กชายคนที่ 1 ไม่กินแล้ว เค้นไม่อร่อยแล้ว

        เด็กหญิงคนที่ 2 ไม่มีทางลืม (หน้าตาแสดงว่ามั่นใจ คุณแม่ไม่ลืมแน่ๆ)

        เด็กหญิงคนที่ 3 บอกคุณแม่วันนี้วันเกิดหนู

        เด็กชายคนที่ 4 ไม่เป็นไร ของเล่นมีแล้ว

        เด็กชายคนที่ 5 ไม่เสียใจ เพราะคุณแม่จะเลี้ยงวันพรุ่งนี้

A : เด็กชายคนที่ 1 ไม่ เพราะอาย

        เด็กชายคนที่ 2 ไม่รู้ คุณครูต้องบอกก่อน

        เด็กหญิงคนที่ 3 ไม่ออก เพราะกลัวทำไม่ได้

        เด็กหญิงคนที่ 4 ออกเป็นคนแรกเลยค่ะ

        เด็กชายคนที่ 5 ออกก่อน เพราะอยากออกไปเล่าก่อนใคร

        เด็กชายคนที่ 6 ออกที่หลัง

        เด็กหญิงคนที่ 7 ไม่ออก เพราะหนูช้า

คำตอบที่ 7 เรียกเสียงเฮได้ เพราะคุณหนูรู้ตัวเองว่าทำอะไรช้า ข้อนี้ทดสอบอีคิวหัวข้อ กล้าแสดงออก กล้าคิด กล้าทำ และแอลคิว คือการเป็นผู้นำซึ่งต้องพัฒนาจากการเข้าใจตนเอง และกฎเกณฑ์ต่างๆ

A : เด็กชายคนที่ 1 เป็นหัวหน้าห้อง อยากเป็นเพราะเป็นอยู่แล้ว (หน้าตาภาคภูมิใจ)

        เด็กหญิงคนที่ 2 คือคนอยู่ข้างหน้า

        เด็กหญิงคนที่ 3 ผู้นำอ้วน ไม่อยากเป็นเพราะผู้นำอ้วน

        เด็กชายคนที่ 4 ผู้นำห้อง ไม่อยากเป็นเพราะขี้เกียจ

        เด็กชายคนที่ 5 คุณปู่คือผู้นำ ไม่อยากเป็น เดี๋ยวแก่

        เด็กชายคนที่ 6 ผู้นำทาง ไม่อยากเป็นผู้นำทาง อยากเป็นนักร้อง

• พ่อแม่พูดจากันดีๆ เป็นตัวอย่างที่ดีแก่ลูก อย่าอารมณ์เสียใส่กัน เอาใจเขามาใส่ใจเรา โอบกอดลูกเสมอๆ
• ขยันขันแข็ง เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ช่วยสังคม
• ไม่เสพติดใดๆ ทั้งบุหรี่ เหล้า การพนัน และอื่นๆ
• เล่นกับลูกเสมอ หัวร่อเบิกบาน เฮฮา ไม่ซีเรียส
• ฝึกลูกให้ทำอะไรด้วยตนเอง และชมเชยเมื่อลูกทำสำเร็จ
• สอนมารยาท และระเบียบวินัยแก่ลูก
• พูดคุย ซักถาม ตอบคำถามของลูกเสมอ
• อ่านนิทานให้ลูกฟังเสมอๆ