1. ไม่ได้ดั่งใจ

สาเหตุสำคัญที่คนเราเซ็งมากๆ ในหลายกรณีมีที่มาจากไม่ได้ดั่งใจในเรื่องราวต่างๆ ที่ตั้งความหวัง เอาไว้

ยิ่งตั้งความหวังสูงเท่าไหร่แล้วไม่ได้ดั่งหวังยิ่งทำให้เซ็งมากขึ้นหลายเท่า

เช่น เมื่อครองคู่อยู่ด้วยกันฝ่ายหนึ่งอาจจะตั้งความหวังว่า เมื่อแต่งงานอยู่ด้วยกันอีกฝ่ายจะช่วยทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น แต่พออยู่กันไปนาน ๆ ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น ก็เลยเกิดอาการเซ็ง มานั่งน้อยใจตัวเองว่าไม่น่าเลือกคนผิด

ถ้าคิดแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ชีวิตคู่ก็จะเหนื่อยแน่นอน

แต่ควรย้อนมามองความจริงว่า ไหน ๆ ก็แต่งงานมาอยู่เป็นคู่ชีวิตกันแล้ว ก็ควรลดความหวังที่เคยตั้งไว้สูงลงมาเป็นความหวังธรรมดา ๆ ที่อาจเป็นไปได้ หรือไม่ต้องตั้งความหวังอีกต่อไปก็ได้ แต่อยู่แบบสู้ด้วยกัน ช่วยกันสร้างช่วยกันทำ แล้วค่อยตั้งความหวังร่วมกันว่า จากการร่วมด้วยช่วยกันจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น

เมื่อชีวิตดีขึ้น ที่เคยไม่ได้ดั่งใจก็จะค่อยมลายไป ความเซ็งก็จะไม่มากร่ำกรายอีกต่อไป

2. ไม่ยอมรับความจริง

หลายบ้านหลายครอบครัวมักเซ็งเรื่องลูก

เรื่องที่เซ็งกับลูกอยู่บ่อย ๆ คือเซ็งเมื่อเอาลูกไปเปรียบเทียบกับลูกคนอื่นแล้วสู้เขาไม่ได้

คุณพ่อคุณแม่จะไม่เซ็งเลย ถ้าคิดทบทวนดูให้ดีก็จะพบความจริงว่าลูกเราอาจจะสู้ลูกคนอื่นไม่ได้จริงๆ ด้วยสาเหตุหลายประการ

ทางแก้เซ็งก็คือ ปรับปรุง ลูกเราให้ดีขึ้น แทนที่จะมานั่งจับเจ่าเอาความเซ็งเป็นที่ตั้ง

หรือมองหาจุดอื่นที่ดีกว่าของลูก ก็จะช่วยให้เราเห็นว่าความจริงไม่ได้มีด้านเดียว

ความจริงมีหลายด้าน บางด้านอาจจะเปรียบเทียบสู้เขาไม่ได้แต่บางด้านก็สู้เขาได้

เมื่อยอมรับความจริงเช่นนี้ก็จะไม่มีความเซ็งเกิดขึ้นภายในบ้านของเรา

3. ไม่มีกำลังใจ

คนเราเวลาพบปัญหาต่างๆ ประดังเข้ามาในชีวิตแล้วเกิดความรู้สึกเซ็งเป็นเพราะไม่มีกำลังใจ

สาเหตุที่ไม่มีกำลังใจ เพราะไม่ค่อยได้สร้าง ภูมิต้านทาน ไว้แน่นหนาเพียงพอที่จะต่อสู้กับปัญหาต่างๆ

ในชีวิตคู่ที่คนสองคนมาอยู่ด้วยกันจนมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ย่อมมีเรื่องเข้ามาในชีวิตมากมาย ถ้าเราไม่เหนื่อยหน่ายที่จะรับมือตั้งแต่ต้น บนหนทางการให้กำลังใจซึ่งกันละกัน ย่อมฟันฝ่าอุปสรรคได้แน่นอน

การให้กำลังใจซึ่งกันและกันของคนอยู่ด้วยกันย่อมสร้างฐานที่มั่นให้มีกำลังใจไม่ให้เซ็งได้เป็นอย่างดี

แต่ที่ขาดไม่ได้ก็คือ การให้กำลังใจตัวเอง อยู่ตลอดเวลา เมื่อเผชิญปัญหาจะได้ไม่นำไปสู่คำว่าเซ็ง

การที่นักกีฬายกน้ำหนักตะโกนว่า “สู้โว้ย” ก่อนขึ้นเวทีคือ การให้กำลังใจตัวเองดีๆ นี่เอง

แต่ถ้านักกีฬาเดินหงอยๆ ค่อยๆ ขึ้นเวที ก็คงไม่มีจิตใจจะคว้าชัยชนะ

การสร้างกำลังใจจึงเป็นเรื่องใหญ่ช่วยทำไม่ให้เซ็งได้อย่างมหัศจรรย์

ถึงแม้ความเซ็งจะเป็นเรื่องที่เลี่ยงยาก แต่การทำให้เกิดลำบาก น่าเป็นสิ่งที่ทุกคนอยากให้เกิดขึ้นไม่ใช่หรือ

เราต่างมีหนึ่งสมองสองมือไม่ต่างกัน แต่ต่างกันตรงที่ว่าเราจะใช้สมองแก้เซ็ง หรือปล่อยให้ความเซ็งฝังแน่นอยู่กับชีวิตของเรา