เคยสังเกตไหมคะว่าทำไมเจ้าตัวเล็กวัย 2 ขวบถึงเกาะติดอยู่กับเราเป็นลูกลิงเชียว จะไปไหนก็ไม่ได้ ทั้งร้องทั้งเรียก งอแง เกาะหนึบเป็นตุ๊กแก…ตลอด…

ที่เป็นอย่างนี้เพราะลูกคิดว่า สิ่งของหรือใครๆ ก็สามารถหายไปจากเขาได้ถ้าไม่อยู่ในสายตา ทำให้ลูกรู้สึกถึงความไม่มั่นคงทางจิตใจ ยิ่งคนที่รักอย่างคุณพ่อคุณแม่ด้วยแล้วลูกยิ่งกลัวที่จะถูกพรากจาก เลยเฝ้าไม่ให้คลาดสายตาเชียวล่ะ

วิธีรับมือ

      - บอกลูกทุกครั้งหากจะผละจากลูกหรือออกไปไหน อธิบายให้ฟังว่าเราไปแล้ว เดี๋ยวก็กลับมา ให้ความมั่นใจกับลูก เพราะลูกกลัวว่าเราจะหายไปตลอดกาลค่ะ

      - กอดลูก หอมแก้มหนูบ่อยๆ แสดงความรักให้ลูกรู้ว่าเรารัก และเพื่อให้ลูกมั่นใจในความรักของเรา

      - ให้ความมั่นใจกับลูกว่าเป็นที่รักของเราเสมอ เราจะอยู่ด้วยกัน และไม่ปล่อยให้ลูกเผชิญความกลัวเพียงลำพัง ที่สำคัญไม่ควรจะเอาเรื่องต่างๆ มาขู่ให้กลัวยามที่เขาดื้อ เช่น ถ้าหนูซนแม่จะไม่รัก หรือเดี๋ยวยักษ์มาจับกินนะ หรือเดี๋ยวตำรวจจับ เพราะทำให้ลูกกลัว และหวั่นไหวกับความรักของเราค่ะ

ช่วง 2 ขวบ ลูกจะมีจินตนาการเรื่องต่างๆ มากขึ้นค่ะ สามารถคิดสร้างสรรค์กับการเล่นในชีวิตประจำวันได้ ถือเป็นพัฒนาการที่ดีของลูก แต่ว่าความที่ลูกเรามีจินตนาการนั้น ก็สามารถนำมาคิดไปต่างๆ นานา ทำให้ตัวเองกลัวได้ เช่น จินตนาการถึงเรื่องสัตว์ประหลาดที่แอบอยู่ใต้ผ้าห่มบ้าง แฝงอยู่ในความมืดบ้าง อยู่ในตู้บ้าง พอถึงเวลาเข้านอนหนูก็จะเริ่มงอแงและกลัวเจ้าตัวประหลาดเหล่านี้ค่ะ

วิธีรับมือ

      - อย่าหัวเราะเยาะกับความกลัวของลูก แต่ควรจะสร้างความเชื่อมั่นให้กับลูกว่า เราสามารถช่วยลูกรับมือกับความกลัวได้ ไม่มีสิ่งที่น่ากลัวอย่างที่ลูกคิด

      - ไม่ตอกย้ำความกลัวของลูก โดยการช่วยลูกหาเจ้าตัวที่ลูกกลัว เพราะนั่นหมายความว่า มีตัวประหลาดอยู่จริงๆ

      - เล่านิทานที่นุ่มนวลชวนฝัน (ไม่มีปีศาจอยู่ในเนื้อหา) ให้ลูกฟังก่อนนอน

      - หาวิธีขับไล่ความกลัวให้ลูก อย่างเช่น อาจจะติดไฟไว้ในห้องนอของลูก ให้เขาพอมองเห็นในห้องว่าไม่มีอะไรแอบซ่อนอยู่ หรืออาจจะหาฮีโร่เป็นตุ๊กตาตัวโปรด มาไว้คอยช่วยเหลือและอยู่เป็นเพื่อนลูกก็ได้ค่ะ

เด็กๆ จะแยกระหว่างพ่อแม่กับคนใกล้ชิดได้ตั้งแต่อายุ 6 เดือนขึ้นไป เขาจะจำได้ว่าใครเป็นใคร และหากเป็นคนหน้าแปลกๆ ที่ไม่เคยเห็นละก็ หนูจะรู้สึกกลัวค่ะ และเป็นเรื่องของพัฒนาการด้านสังคมของลูก ที่เมื่อเห็นคนแปลกหน้าและเด็กอื่นๆ จะกลัว ทั้งที่จริงๆ แล้วหนูเพียงแค่อาย นอกจากนั้นการที่ลูกต้องเริ่มทำสิ่งอะไรใหม่ๆ ก็มักไม่มั่นใจว่าจะทำได้หรือไม่ เลยแสดงออกมาในทางกลัวค่ะ

วิธีรับมือ

      - กระตุ้นให้ลูกรู้จัก สวัสดีคุณลุง คุณน้าสิลูก หรือกระตุ้นให้ลูกเข้าไปเล่นกับเพื่อนๆ วัยเดียวกัน เป็นคนกลางที่คอยเชื่อมให้ลูก และอยู่ด้วยกันกับเขา เพราะลูกจะรู้สึกปลอดภัยเมื่อเราอยู่ด้วยค่ะ

      - หมั่นชมลูก ให้กำลังใจว่าหนูทำได้ เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้เจ้าตัวน้อย

      - เป็นตัวอย่างให้กับลูกว่าการเข้าสังคมพูดคุยกับคนอื่นๆ น่ะเป็นเรื่องสนุกสนาน

อย่าว่าแต่เจ้าตัวเล็กเลย ผู้ใหญ่ตัวโตๆ อย่างเราบางคนก็กลัวคุณหมอ และโรงพยาบาลเหมือนกันแหละ ที่กลัวก็อาจเป็นเพราะว่าลูกเคยเจอประสบการณ์ที่ไม่ดีตอนไปหาหมอ เมื่อต้องไปหาอีกก็เลยกลัวขึ้นมา พอเราพาลูกไปหาหมอเราก็ควรจะอยู่กับลูก ชวนพูดคุยเพื่อให้ลูกสงบลง ถึงแม้ลูกจะไม่ค่อยฟัง ยังรู้สึกกลัวๆ อยู่ก็เถอะ แต่จะช่วยให้ลูกมั่นใจว่า เรายังอยู่ด้วย ไม่ได้ทิ้งให้เผชิญความกลัวเพียงลำพัง ที่สำคัญเราอย่าไปแสดงความกลัว (ของเรา) ให้ลูกเห็นก็แล้วกันค่ะ

วิธีรับมือ

      - ดึงความสนใจไปเรื่องอื่น อาจนั่งดูหนังสือภาพน่ารักๆ ด้วยกัน หรืออาจจะเล่นกับลูก เพื่อให้ลูกได้เอาใจออกมาจากความกลัว

      - ท่าทีของเราก็ควรจะสงบ เพราะลูกเรียนรู้จากอารมณ์ของเราค่ะ ถ้าเราเป็นกังวล วิตกเกินไป ก็จะทำให้ลูกรู้สึกกลัวไปด้วยค่ะ

      - ไม่โกหกลูกว่าไม่เจ็บ ทั้งๆ ทีเราก็รู้ว่าถ้าถูกฉีดยาน่ะเจ็บแน่นอน เปลี่ยนเป็นบอกว่า 'เจ็บแป๊บเดียว' ดีกว่าค่ะ ระหว่างนั้นก็อาจชวนลูกคุย ดึงความสนใจไปจากเข็มฉีดยา