พ่อแม่ต้องยืนอยู่บนความเชื่อมั่น เป็นตัวของตัวเอง และเป็นต้นแบบของการนิยมชมชอบในสิ่งที่ถูกต้อง

    - พ่อแม่ต้องแสดงออกถึงความพึงพอใจในความเป็นตัวเองให้ลูกรู้สึกได้

    - ชื่นชมผู้คน เด็กๆ เพื่อนๆ ของลูก ตัวลูกเอง หรือแม้กระทั่งดารา ตัวละครในการ์ตูน รายการทีวี จากความประพฤติ การกระทำที่ดี น่ารัก น่าเอ็นดู

    - เป็นแบบในเรื่องการใช้จ่ายอย่างมีเหตุผล

สอนให้รู้ เข้าใจ และเคารพในความแตกต่าง หาโอกาสให้ลูกได้ไปสัมผัสกับผู้คนที่แตกต่างจากตัวเขา แตกต่างทั้งอายุ เพศ วัฒนธรรม เช่น พาไปเที่ยวงานประเพณี วัฒนธรรมต่างๆ เที่ยวแบบโฮมสเตย์ ไปร่วมกิจกรรมสาธารณะที่มีผู้คนหลากหลาย ไปช่วยเหลือผู้คนที่ด้อยโอกาสกว่า เขาจะค่อยรู้ไปเองว่าในโลกเรามีคนที่แตกต่างหลากหลายจากตัวเองและได้ฝึกให้ลูกเป็นเด็กที่รู้จักปรับตัวกับผู้คน สถานการณ์ สถานที่ที่แตกต่างได้ง่าย

สอนคุณธรรมอื่นๆ เช่น การแบ่งปัน มารยาท การควบคุมอารมณ์ ความอดทน ความซื่อสัตย์ การรู้จักแพ้ ชนะ ฯลฯ ตามที่วัยของเขาจะรับได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป เพราะเรื่องเหล่านี้จะเป็นส่วนช่วยให้ลูกค่อยๆ เรียนรู้ และซึบไปได้ว่า การจะเป็นที่ยอมรับของใครได้ ไม่จำเป็นต้องมีรูปร่างหรือสิ่งของตามอย่างที่ใครๆ มี หรือเป็นกัน แต่เราเป็นที่ยอมรับของใครๆ ได้ด้วยการประพฤติดีกับคนอื่น แล้วอย่าลืมนะคะ ทุกครั้งที่ลูกทำได้ ชื่นชม และบอกให้เขารับรู้ด้วย

หาความถนัดด้านอื่นให้ลูก ส่งเสริมให้เขาได้เรียนรู้ฝึกฝนตามความสนใจ และความสามารถอย่างเต็มที่ ไม่ใช่เอาไว้อวดว่าลูกฉันมีดี เจ๋งเหนือลูกใคร หรือฮิตไปตามกระแส แต่มีไว้ให้ลูกเห็นคุณค่าของตัวเองจากความสามารถที่มีอยู่ในตัว

อย่าใช้ลักษณะทางกาย เช่น ตัวเล็ก ตัวโต สูง เตี้ย อ้วน ผอม ดำ ขาว ตาหยี ฯลฯ มาเป็นเงื่อนไขในการทำกิจกรรมกับเด็กตลอดเวลา เช่น ตัวเล็กต้องได้ก่อน เป็นพี่ต้องยอมน้องหรือรับผิดเสมอ เข้าแถวที่โรงเรียนคนตัวสูงไม่จำเป็นต้องอยู่ข้างหลังเสมอไป แต่ให้ใช้จุดเด่นที่แตกต่างเหล่านั้นแสดงให้เด็กเห็นว่าเราสามารถใช้สิ่งเหล่านั้นมาเอื้อเฟื้อ และช่วยเหลือกันได้ ทำนองเดียวกันกับราชสีห์กับหนูนั่นแหละ

อาการเห่อลูกคนเล็กเกินเหตุ ของคุณหรือผู้ใหญ่ในบ้าน เข้าใจแหละว่าเด็กตัวเล็กอย่างเก่งก็ร้องกวน ไม่ได้รู้วิธีดื้อซนเหมือนเจ้าตัวโต แถมยังดูจิ้มลิ้มชวนหลงอยู่ไม่น้อย เลยพากันชื่นชมความน่ารักน่าชัง จนลืมหัวจิตหัวใจเจ้าคนพี่ไป หลายครั้งเลยได้ยินหัวอกคนพี่ร่ำๆ ออกมาว่า "อยากมีผมงอนๆ หรือ มีบุ๋มๆ ที่แก้ม (ลักยิ้ม) หรือ…เหมือนน้องบ้าง" นั่นก็เพราะอยากให้ใครๆ หันกลับมาชื่นชมสนใจเหมือนก่อน

ถ้าเจ้าคนโตต้องเผชิญกับเรื่องนี้ไปนานๆ นอกจากจะลดทอนความพอใจในตัวเองแล้ว ยังทำให้ลูกมีพฤติกรรมถดถอย เช่น กลับไปกินนมขวด ขอดูดนมแม่ พูดไม่ชัด อุจจาระปัสสาวะรดทั้งๆ ที่ผ่านพัฒนาการช่วงนี้ไปแล้ว หรือไม่ยอมกินข้าวเอง ก็ในเมื่อมีอย่างที่น้องมีไม่ได้ ก็ทำพฤติกรรมอย่างที่น้องทำ พ่อแม่ ใครๆ จะได้กลับมาสนใจเหมือนเดิม

หยอกเอินแบบล้อเลียน หยิบลักษณะบางอย่างของลูกมาเป็นจุดล้อเลียนแบบไม่ได้ตั้งใจ ทั้งที่ใจจริงแล้วเรียกเพราะความเอ็นดู แต่บางทีมันกระทบใจลูกนะคะ เช่น หมูน้อย ไอ้อ้วนของแม่ น้องแห้ง เป็นต้น ช่วงที่ต้องให้กำลังใจ และให้ความเข้าใจกับลูกมากหน่อย ก็ตอนฟันคู่หน้าร่วงเปิดโชว์ช่องปากน้อยๆ นี่ล่ะ (ประมาณ 5-6 ขวบ บางคนอาจเร็วหรือช้ากว่านี้) บางทีเด็กไม่ได้รู้สึกอายหรอก แต่พอโดนทักเข้าหน่อยเลยพาลไม่อยากยิ้มเอาเลยก็มี

อย่าสร้างภาระให้ลูก เพราะพ่อแม่ผู้ใหญ่บางคนชอบเห็นเด็กเล็กๆ อ้วนจ้ำม่ำ น่ารักดี เลยปล่อยปละไม่ดูแล ฝึกหัดนิสัยการกินที่ไม่เหมาะให้ลูกทั้งที่เป็นวัยทองของการฝึกหัด พอความน่ารักช่วงวัยเล็กๆ ผ่านไป และนิสัยการกินอยู่ยังไม่ถูกต้องเหมาะสม ลูกก็ต้องเผชิญกับปัญหาอ้วนเมื่อเข้าสู่วัยรุ่น แล้วถ้าเขาอ่อนไหวกับสายตาของคนรอบข้าง เขาก็จะหันไปพึ่งยาลดความอ้วนอย่างที่วัยรุ่นเดี๋ยวนี้นิยมกัน