• ก็หนูเป็นตัวของตัวเอง เมื่อถึงช่วงอายุประมาณ 2 ขวบ ลูกรักของเราจะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น เริ่มรู้จักที่จะปฏิเสธ "ไม่ ไม่" และเรื่องการไม่กินนี่น่ะเป็นเรื่องที่ลูกรู้สึกว่าเป็นอิสระ สามารถควบคุมเราได้ ก็เลยแสดงอาการปฏิเสธออกมาค่ะ

• หนูไม่อยากเสียเวลานี่ ก็ช่วงวัยเตาะแตะน่ะวิ่งคล่องขึ้นกว่าเดิมตั้งแยะเชียว ทำโน่นทำนี่ได้มากมาย หนูก็เลยห่วงเล่นมากกว่า ส่วนเรื่องหิว เรื่องกินเอาไว้ทีหลังเถอะ

• หนูเจ็บฟัน คันเหงือก บางช่วงที่ฟันของลูกกำลังจะขึ้น หนูก็รู้สึกคันๆ รำคาญๆ ที่เหงือก เลยทำให้พานไม่อยากกินอะไรเลย

• หนูเบื่ออาหารเดิมๆ ก็มีแต่เมนูซ้ำๆ อาหารแบบเดิมๆ มาตั้งตรงหน้าอยู่ทุกมื้อ (แถมบางทีไม่อร่อย) ก็เลยทำให้หนูไม่ค่อยอยากกินอีกเหมือนกัน

• บรรยากาศบีบคั้นหัวใจ เวลาหนูกินข้าวแต่ละที คนโน้นคนนี้ก็คะยั้นคะยอให้กิน "อีกคำนะลูก" หรือบางทีก็มาบังคับใจ ดุ ทำหน้ายักษ์จู้จี้หนูให้กิน เมื่อยู่ในบรรยากาศคุกรุ่นแบบนี้ ไม่ใช่แค่เด็กๆ จะกินไม่ลงหรอกค่ะ ผู้ใหญ่ก็คงเช่นเดียวกันแหละ จริงมะ

• คุณพ่อคุณแม่นั่นแหละเป็นตัวอย่าง (ที่ไม่ดี) ต้นแบบที่เจ้าตัวเล็กถ่ายเอกสารมาเหมือนเด๊ะ นั่นน่ะไม่ใช่ใครหรอกค่ะ ก็เราที่เป็นพ่อเป็นแม่นั่นแหละ เมื่อถึงเวลากินข้าวเราก็เลือกนั่นเขี่ยนี่ เป็นตัวอย่าง (ที่ไม่ดี) ให้ลูกเห็น ลงแบบนี้จะให้หนูรักการกิน (ผักและอื่นๆ อีกมากมาย) หรือเป็นเด็กกินไม่ยากยังไงไหว ใช่ไหมคะ

• จริงๆ หนูอิ่มแล้วแหละ ใช่เลยค่ะ ก็ให้เจ้าตัวเล็กของเรากินขนม ของว่างมากเกินไป หรือว่าหนูน้อยกินขนมทั้งวัน เพิ่งกินขนมก่อนกินข้าวนิดเดียว อย่างนี้กระเพาะหนูก็เต็ม ไม่มีที่ว่างให้อาหารหลักแล้วค่ะ

• ตักให้หนูเยอะเกินไป เพราะเราเอาความรู้สึกและความเคยชินส่วนตัวของเรา เข้าไปตัดสินเจ้าตัวน้อยนั่นเอง ความที่กลัวลูกจะไม่อิ่ม กินน้อยแล้วจะไม่โต ประกอบกับเวลาตักอาหารให้ลูกเผลอไปเทียบปริมาณกับที่ผู้ใหญ่อย่างเราๆ กิน เราก็ตักใส่จานให้ลูกเสียเยอะแยะ จนลูกเห็นแล้วรู้สึกไม่อยากกิน หรือกินไม่ลงเพราะมันมากเกินไปนั่นเองค่ะ

• สร้างข้อแม้ให้หนูกินยาก ไม่ว่าจะเป็นกรณีของการให้หนูดูโทรทัศน์ไปด้วยกินข้าวไปด้วย หรือวิ่งเล่นไปรอบๆ แล้วกลับมากินข้าวเติมพลัง กินหนึ่งคำวิ่งเล่นรอบบ้าน เมื่อไหร่ก็ตามที่การกินข้าวมาพร้อมกับเรื่องอื่นที่สนุกกว่าอย่างนี้แล้ว ใครจะกินข้าวได้ล่ะคะ แถมยังเป็นแรงเสริมให้ลูกสร้างข้อแม้ขึ้นมาอีกว่า หนูต้องได้ดูโทรทัศน์ไปด้วย หรือเล่นไปด้วยถึงจะกินข้าวลง

• อย่าวิตกมากไป แน่นอนค่ะ ไม่ว่าคุณพ่อคุณแม่คนไหนเห็นลูกกินน้อย ก็กังวลกันเป็นธรรมดา กลัวลูกจะตัวเล็กไป กลัวได้สารอาหารไม่เพียงพอ ดังนั้น ก่อนอื่นก็ต้องตัดความกังวลใจของเราออกไปบ้าง ยิ่งถ้าเรากังวลแล้วเข้าไปจัดการโน่นนี่เพื่อให้ลูกกินได้มากขึ้น ลูกจะรู้สึกได้ถึงบรรยากาศนั้น แล้วก็ยิ่งต่อต้านค่ะ

• เวลาของความสุข ลูกจะเจริญอาหารได้เขาต้องรู้สึกสุขใจยามกินค่ะ เราจึงไม่ควรจะไปบ่น บังคับให้ลูกกินโน่นกินนี่ กินเท่านั้นเท่านี้ ปล่อยให้ลูกกินตามสบาย เขาจะกินมาก-น้อย ก็ให้กินตามที่ร่างกายลูกต้องการค่ะ อาจจะมีการเชิญชวนลูกด้วยท่าทีที่แจ่มใส ลูกก็ไม่รู้สึกว่าเวลากินเป็นเวลาแห่งการบังคับใจค่ะ

• กิน เล่น เป็นเวลา เมื่อถึงเวลากินเราก็ควรจะให้ลูกกินก่อน ไม่ใช่ยอมให้ดูโทรทัศน์ไปด้วย หรือเล่นไปด้วยแล้วเราเดินตามป้อนข้าว เพราะแน่นอนอยู่แล้วว่าลูกคงสนใจอย่างอื่นมากกว่าเรื่องกินเป็นแน่
  ลูกควรจะได้เรียนรู้ค่ะว่า เมื่อถึงเวลากิน หนูต้องนั่งกินข้าวที่โต๊ะกินข้าว ไม่ใช่หน้าจอโทรทัศน์ และต้องกินเป็นเวลาทั้งอาหารหลัก 3 มื้อ และอาหารว่าง
  การฝึกลูกแบบนี้จะช่วยให้ลูกเป็นเด็กที่มีระเบียบวินัยไปในตัวด้วยค่ะ

  อย่าติดสินบนลูก มีกรณีแบบนี้บ้างไหมคะ ที่ว่า "หากหนูกินมะเขือเทศ คุณแม่จะให้ดูการ์ตูน" แล้วเจ้าตัวเล็กก็จะยอมอ้ำมะเขือเทศไปหนึ่งคำ

  หากเรายอมที่จะติดสินบนลูกครั้งหนึ่งก็คงต้องติดไปตลอดล่ะค่ะ เพราะนี่ไม่ได้ช่วยแก้นิสัยกินยากให้ลูกเลย แถมยังเป็นการเพาะนิสัยตั้งข้อแม้ให้ลูกอีก ลูกก็จะกินยากมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งก็จะลามไปถึงนิสัยอื่นๆ ด้วย กลายเป็นว่า เวลาจะให้ลูกทำอะไร ก็ต้องสรรหาของมาติดสินบนกันร่ำไป

  ต้นแบบที่ดี ก่อนที่จะอยากให้เจ้าตัวน้อยเป็นเด็กกินง่ายก็ต้องเริ่มจากเราไม่เลือกกินก่อนค่ะ ถ้าเรายังเขี่ยผักออก หรือเลือกกินตามแต่ใจ ลูกเราก็จะเห็นต้นแบบแล้วทำตามอย่างเราค่ะ เราจึงควรนึกไว้อยู่เสมอว่า สร้างนิสัยการกินที่ดีให้ลูกควรเริ่มจากตัวเราก่อน การสอนแบบนี้ไม่ใช่ใช้เฉพาะเรื่องการกินเท่านั้นนะคะ แต่เรายังสามารถเป็นต้นแบบที่ดี ให้แก่ลูกในเรื่องอื่นๆ ได้อีกด้วยค่ะ

  อย่าเปรียบเทียบลูกเรากับใครๆ เด็กแต่ละคนกินข้าวปริมาณไม่เท่ากันค่ะ เราอย่านำลูกไปเปรียบกับเด็กอื่น หรือมาเปรียบเทียบกับผู้ใหญ่ แล้วให้ลูกกินข้าวในปริมาณที่เราต้องการ เพราะคนที่รู้ว่าตัวเองต้องการแค่ไหน กินปริมาณเท่าไหร่ถึงจะอิ่มก็คือตัวของเด็กเองค่ะ

  เสมอต้นเสมอปลาย แน่นอนเลยค่ะ ที่พูดไปทั้งหมดข้างต้นถ้าอยากจะให้ได้ผลดีละก็ ควรเป็นข้อปฏิบัติเดียวกันทั้งบ้าน และทำเป็นประจำสม่ำเสมอ ลูกก็จะเรียนรู้และปฏิบัติจนเป็นนิสัยค่ะ

• กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา เริ่มจากกินข้าวพร้อมๆ กับลูก โดยให้เขาได้รู้จักช่วยเหลือตัวเอง อาจเลอะเทอะบ้างก็ไม่เป็นไร ฝึกไปนานๆ ลูกจะกินได้คล่องเอง และสนุกกับการกิน ทั้งมั่นใจว่าตนเองก็สามารถกินเองได้เช่นเดียวกับพ่อแม่

• กับข้าวหนูกับแม่เหมือนกันเลย ทำกับข้าวให้ลูกชนิดเดียวกับของเรา แต่อาจจะปรุงรสให้ลูกอ่อนหน่อยหากเป็นอาหารรสจัด นอกจากจะประหยัดเวลาทำอาหารแล้ว เมื่อลูกเห็นว่าผู้ใหญ่กินอะไร เขาก็จะอยากกินบ้าง

• แต่งหน้าแต่งตาให้อาหาร จับอาหารมาแต่งหน้าแต่งตาให้น่ารัก เป็นตัวการ์ตูน หรือจะใช้ตัวพิมพ์ปั๊มอาหาร ปั๊มผักต่างๆ ให้เป็นรูปดาว รูปหัวใจ รูปดอกไม้ ฯลฯ แบบนี้จะช่วยจูงใจให้หนูอยากกินผักมากขึ้นค่ะ

• จามชามน่ารักสุดใจ อุปกรณ์ที่ใช้กินข้าวก็ช่วยดึงดูดใจให้ลูกอยากนั่งกินอาหารค่ะ อาจจะเป็นชุดจาน-ชาม-ช้อนลายการ์ตูนตัวโปรดของหนูก็ได้

• จานนี้หนูมีเอี่ยว ลองให้ลูกได้เข้าไปช่วยทำอาหารในครัวดูสิคะ ตั้งแต่คิดเมนูจนกระทั่งช่วงลงมือทำด้วยกันโดยเลือกเรื่องง่ายๆ ที่ลูกสามารถทำได้ เช่น ตอกไข่ เด็ดผัก หรือมีเครื่องครัวชุดน้อยๆ สำหรับลูกตอนเข้าครัว แค่นี้เมื่อถึงเวลากินข้าว ลูกก็จะกินข้าวได้มากขึ้นค่ะ แหม ก็จานนี้ฝีมือหนู ภูมิใจสุดสุดเลยล่ะ