• ชั้นแรก… เมื่อท้องร่างกายของคุณแม่ก็จะมีการสะสมไขมันมากขึ้น โดยเฉพาะที่ก้นกับที่สะโพก ยิ่งท้องโตก้นยิ่งใหญ่ ตรงนี้เขาเรียกว่า กันชน หรือ Bumper ก็แล้วกันครับ ก้นที่ใหญ่หนานุ่มของคุณแม่ จะรับแรงกระแทกกระเทือนได้มากขึ้น แรงกระแทกกระเทือนเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ได้กระเทือนไปสู่ลูกในท้องมากนัก แต่ถ้าหนักๆ เช่นตกจากที่สูงก็รับไม่ไหวเหมือนกันนะครับ

• ชั้นที่สอง… ช่วงที่ยังท้องอ่อนๆ ซึ่งจะมีอัตราการแท้งได้สูง มดลูกจะจมอยู่ในอุ้งเชิงกราน มีกระดูกเชิงกรานใหญ่แข็งแรงโอบอุ้มเป็นเกราะป้องกันเหมือนโครงสร้าง GOA ของรถยนต์เลยครับ หากโชคไม่ดีมีอุบัติเหตุหนักๆ มดลูกก็ไม่ค่อยได้รับอันตรายเท่าไรเพราะมีกระดูกเชิงกรานคอยป้องกันไว้ แต่ถ้าหนักๆ ถึงกระดูกเชิงกรานแตกหักก็ไม่ต้องคิดมากครับ เพราะถ้าถึงขนาดนั้น บางทีแม่มักไม่รอดเหมือนกัน
  กระดูกเชิงกรานของผู้หญิงเราจะเป็นปีกโอบไปทางด้านหลัง ด้านหน้าเปิดโล่งๆ ให้มดลูกขยายออกไปทางด้านหน้าได้ ดังนั้นกระดูกเชิงกรานจะคอยปกป้องทางด้านหลังได้ดีกว่าทางด้านหน้า เพราะปกติแล้วถ้าล้มไปข้างหลังก็ไม่ค่อยมีใครได้เอามือเอาเข่าช่วยยันไว้ได้หรอกครับ แต่ถ้าเป็นการล้มทางด้านหน้าท้องที่ยื่นไปข้างหน้าจะถูกปกป้องด้วยสัญชาตญาณ คือใช้มือและเข่ายันเอาไว้ได้ ดังนั้นก็มีโอกาสน้อยมากที่หกล้มไปข้างหน้าแล้วท้องจะกระแทกพื้น

  ชั้นที่สาม… มดลูกของผู้หญิงเราจะมีปากมดลูกติดอยู่กับส่วนปลายของช่องคลอด ส่วนตัวมดลูกเองจะลอยขึ้นไปในช่องท้อง โดยจะมีปีกมดลูกสองข้างคอยดึงรั้งมดลูกให้ตั้งตรงอยู่ตรงกลาง ดังนั้นมดลูกก็เหมือนลูกตุ้มที่แกว่งไปมาในช่องท้องได้ ถ้าคุณแม่เกิดซุ่มซ่ามเดินชนเสาไฟฟ้าโป้งเข้าให้…มดลูกก็จะไม่ได้รับแรงกระแทกกระเทือนเต็มๆ หรอกครับ มันจะแกว่งตัวโยกเยกไปมาเพื่อดูดซับแรงสะเทือนได้เยอะ ลูกคงไม่รู้สึกเหมือนวิ่งไปชนเสาไฟฟ้าเหมือนแม่แน่นอน

  ชั้นที่สี่… ตำแหน่งมดลูกของผู้หญิงจะอยู่ลึกลงไปในท้องน้อย แต่ก็ไม่ได้ลอยเคว้งคว้างอยู่ตัวคนเดียวนะครับ รอบๆ ตัวมันยังมีอวัยวะต่างๆ อยู่ใกล้เยอะแยะ ที่สำคัญคือมีลำไส้ขดเล็กขดน้อยอยู่ล้อมรอบเต็มไปหมด ในลำไส้ก็จะมีน้ำ มีอาหารเละๆ มีแก๊สอยู่ข้างใน มันก็เหมือนเราเอาเครื่องแก้วใส่กล่องแล้วเอาโฟมเป็นหลอดๆ ใส่เอาไว้ล้อมรอบ…เวลาคุณแม่เกิดโดนอะไรกระแทกที่ท้อง แรงกระแทกนั้นก็จะไม่สะเทือนไปถึงมดลูกตรงๆ แต่จะไปเจอลำไส้เล็กลำไส้น้อยรอบๆ ก่อน

  แก๊สกับน้ำในลำไส้จะทำหน้าที่เหมือนถุงลมนิรภัยคอยดูดซับแรงกระแทกไปได้เยอะทีเดียว …แต่อย่านึกว่ามีถุงลมนิรภัยแล้วจะต้องปลอดภัยเสมอไปนะครับ …ประเภททุกชีวิตปลอดภัยในวอลโวถ้าเจอหนักๆ เข้าก็ไม่รอดเหมือนกัน

  ชั้นที่ห้า… ปราการด่านสุดท้ายคือถุงน้ำคร่ำในมดลูกที่ห่อหุ้มลูกอยู่นั่นเองครับ เด็กในครรภ์จะลอยอยู่ในน้ำอย่างอิสระ เวลามีการสั่นสะเทือนเล็กๆ น้อยๆ จะทำให้เด็กไม่ค่อยรู้สึกอะไรมากนัก อย่างเวลาเราขับรถวิ่งผ่านลูกระนาดบนถนน รถสั่นตึ้ดๆ ๆ ๆ…แม่นั่งตัวสั่น… มดลูกแม่ก็สั่น แต่เด็กลอยอยู่ในน้ำอาจจะสั่นสะเทือนเหมือนกัน แต่ก็ไม่มากหรอกครับ

  การที่เด็กลอยอยู่ในน้ำนั้นดีในแง่ของการลดการสั่นสะเทือนเล็กๆ ได้ดี แต่อย่างไรก็ไม่เหมาะกับการสะเทือนเยอะๆ นะครับ เห็นข้อมูลแบบนี้แล้วนึกจะไปกระโดดโลดเต้นไม่ได้นะ ลองนึกภาพเวลาเราจับปลาทองใส่ถุงพลาสติก ใส่น้ำเต็มแล้วเขย่าไปเขย่ามามันก็เหมือนลูกในท้องที่แม่กระโดดไปกระโดดมาอย่างไรอย่างนั้นเลยล่ะ

  ถุงน้ำคร่ำนอกจากช่วยดูดซับการสั่นสะเทือนได้บ้างแล้ว ยังช่วยป้องกันการกดทับโดนตัวเด็กด้วยน้ำในถุงน้ำคร่ำ จะช่วยให้มดลูกทรงรูปอยู่ได้ นอนทับด้านนี้ น้ำคร่ำก็จะโป่งออกไปทางด้านโน้น ปริมาตร หรือพื้นที่ภายในมดลูกจะคงที่ตลอด ดังนั้นไม่ต้องกลัวหรอกครับว่านอนไปนอนมาจะนอนทับแขนขาลูกหัก

• อย่างแรกเลยต้องไม่เจ็บท้อง ถ้าไม่เจ็บเลยก็แปลว่าท้องไม่ได้กระแทกกระเทือนอะไรเลย แต่ถ้าหากเจ็บท้องขึ้นมาก็แย่หน่อย ยิ่งถ้าเจ็บอยู่ตลอดเวลาเลยยิ่งไม่ดี เพราะนั่นแปลว่ารกอาจจะลอกตัว หรือ ถ้ามดลูกแตกก็อาจเจ็บตลอดเวลาอย่างนี้ได้ ถ้าเดี๋ยวเจ็บ เดี๋ยวหายแปลว่ามีการเจ็บครรภ์ก่อนกำหนด ต้องรีบไปหาคุณหมอเลยครับ

• ข้อที่สอง ต้องไม่มีเลือดไหลออกมาทางช่องคลอด ถ้าล้มแล้วมีเลือดไหลออกมาก็อาจเป็นได้ว่า รกอาจมีการลอกตัว ถ้าเลือดออกนิดๆ หน่อยๆ ยังพอทนแต่ก็มีแนวโน้มว่าอาจจะคลอดก่อนกำหนด แต่ถ้าเลือดออกมาก จนคิดว่าจะทำให้แม่เสียเลือดจนถึงขั้นอันตรายได้ หมอจะให้คลอดทันทีโดยไม่ต้องคำนึงถึงอายุครรภ์

• สุดท้าย…ลูกต้องดิ้นดี เพราะการที่ลูกดิ้นดีนั้นเป็นตัวบอกว่าลูกยังสบายดีอยู่นะ แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง แต่ถ้าเงียบไปเลยก็ไม่น่าไว้วางใจแล้วล่ะ ไปให้คุณหมอตรวจดูให้แน่ใจดีกวา