• รักและเอาใจใส่ลูกให้มากขึ้นกว่าเดิม ให้เวลากับลูกมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และให้โอกาสลูกได้ 'ระบาย' ความขุ่นข้องหมองใจและความตึงเครียดในใจออกมา (อย่าเพิ่งตั้งป้อม)

• พาลูกไปทำกิจกรรมสนุกๆ นอกเวลาเรียน เช่น พาไปเล่นกีฬา เล่นดนตรี เข้าค่ายสร้างสรรค์ต่างๆ ฯลฯ เพื่อสร้างโอกาสให้ลูกประสบความสำเร็จในเรื่องอื่นๆ นอกเหนือจากเรื่องเรียน และเป็นการเสริมพลังความมั่นใจในตนเองให้กับลูกด้วย

• สอนลูกให้เรียนรู้ความจริงของชีวิตว่า ปัญหานั้นเกิดขึ้นและมีอยู่ และเราไม่อาจเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงข้อนี้ได้ แต่เราสามารถเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน และผ่านมันไปโดยให้เกิดความรู้สึกเครียดน้อยที่สุดได้ การยอมรับความจริงเช่นนี้ จะช่วยให้ลูกพยายามมองหาหนทางทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย เช่น การปรับตัว แทนที่จะจมทุกข์ดิ้นรนและทนรอในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ (เช่น เปลี่ยนครูที่มีบุคลิกเคร่งขรึมจริงจัง ให้กลายเป็นคนร่าเริงขี้เล่น) แสดงให้ลูกรู้ว่าคุณเห็นและชื่นชมเสมอกับความพยายามของลูก ที่จะฝ่าฟันสถานการณ์ยากๆ นี้ไปให้จงได้

• อีกวิธีหนึ่งซึ่งจะช่วยได้มากก็คือ ต้องสอนให้ลูกเรียนรู้ด้วยว่าครูก็เป็นมนุษย์ปุถุชนคนหนึ่งเหมือนกัน หาโอกาสคุยกับลูก (โดยต้องระวังไม่ให้ลูกรู้สึกว่าคุณกำลังเข้าข้างคุณครูนะ) ว่าเป็นเรื่องยากแค่ไหน ที่จะต้องดูแลเด็กๆ ที่อยู่รวมกันเป็นจำนวนมากในชั้นเรียน หรือต้องสอนเด็กๆ ที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวตลอดเวลาทั้งที่ครูกำลังรู้สึกเหนื่อยหรือไม่สบาย ชี้ให้ลูกเห็นว่าครูเองก็อาจมีปัญหาส่วนตัวได้ ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกเศร้าหรือหดหู่สิ้นหวัง มีสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ มีสิทธิ์ที่จะเกิดอารมณ์บูด และมีเรื่องไม่สบายใจเกี่ยวกับครอบครัวได้เหมือนกัน บอกให้ลูกรู้ว่า ถึงแม้ครูจะเสียงดังและดูฉุนเฉียว แต่นั่นก็เป็นปัญหาของครู ไม่ได้เกี่ยวกับลูกเลย อย่างน้อยที่สุด วิธีการนี้จะช่วยให้ลูกรู้สึกมั่นคงอยู่ลึกๆ ในใจว่าเขาไม่ได้เป็นตัวปัญหา และเขาได้ทำดีที่สุดแล้ว