วันเด็กเวียนมาบรรจบครบรอบอีกครั้งหนึ่ง ทุกๆ วันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคม

เด็กๆ จะชื่นชมวันนี้มากเป็นพิเศษกว่าวันอื่นๆ เป็นวันที่ตื่นเต้นเพราะจะได้กระโดดโลดเต้น ไปตามที่ต่างๆ โดยไม่มีใครดู

เด็กบางคนรอคอยที่จะถึงวันนี้อย่างใจจดใจจ่อเพราะเป็นวันที่คุณแม่คุณพ่อจะตามใจ และให้เวลาพาลูกไปเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ที่สำคัญที่สุดคือ วันเด็กจะเป็นวันที่คุณแม่คุณพ่อรวมทั้งผู้ใหญ่คนอื่นๆ ในบ้านจะพูดคุยกับเด็กด้วยมธุรสวาจา สนทนากับลูกอย่างขมีขมัน ขยันที่จะตอบคำถามอย่างไม่เบื่อหน่าย

ทำให้เด็กรู้สึกสบายๆ และมีความสุข

แต่ทำไมความรู้สึกเช่นนี้ของเด็กๆ จึงควรมีแค่เพียงวันเด็กเท่านั้นหรือ

ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วความรู้สึกดีๆ เช่นนี้ควรมีอยู่กับเด็กทุกวัน

มันไม่ควรมีแค่เฉพาะวันเด็กเท่านั้น

คนที่จะทำให้เด็กมีความรู้สึกดีๆ เช่นที่มีในวันเด็กได้ก็คือ คุณพ่อคุณแม่ นั่นเอง

แน่นอนที่สุดคุณพ่อคุณแม่คงไม่มีเวลาว่างมากพอที่จะพาลูกไปสนุกสนานได้ทุกวัน ขณะที่ลูกก็คงไม่มีเวลาว่างพอเช่นกัน เพราะต้องมีภาระหน้าที่ขมีขมันกับการเรียน

แต่สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่จะมีส่วนช่วยทำให้เด็กในบ้าน คือลูกๆ ของเรามีความรู้สึกสบายๆ และมีความสุขคือ การพูดกับลูกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะการที่คุณพ่อคุณแม่เจียดเวลาสนทนากับลูกจะเป็นพลังเสริมในการดำเนินชีวิตของลูกได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะเมื่อเวลาลูกต้องการใครสักคนพูดคุยด้วย

เมื่อลูกมีคำถามจากความอยากรู้อยากเห็นแต่คุณพ่อคุณแม่ทำเป็นไม่สนใจ หรือมองเป็นคำถามไร้สาระ และปฏิเสธที่จะตอบคำถาม ย่อมสร้างความไม่มั่นใจให้ลูกในการสนใจใฝ่หาคำตอบครั้งต่อๆ ไป

ยิ่งถ้าพ่อแม่ตัดบัวไม่เหลือใย หรือฉุนเฉียวใส่ลูกเมื่อลูกมีคำถาม ก็จะยิ่งสร้างความเกรงกลัวต่อการแสดงออกมากขึ้น ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการพัฒนาการของเด็ก

การที่เด็กมีคำถามต้องนับเป็นความโชคดีของผู้ใหญ่ที่จะใช้โอกาสนี้ในการพูดกับเด็ก เด็กจะสนใจในการพูดคุยมากกว่า

แต่ถ้าเป็นผู้ใหญ่เริ่มเปิดฉากสนทนา เด็กอาจจะไม่กล้าที่จะสนทนาด้วยมากนัก

เพราะบ่อยครั้งที่เด็กมักจะมีประสบการณ์เชิงลบกับการเริ่มบทสนทนาของผู้ใหญ่ ซึ่งมักจะไปในทางตำหนิติเตียน ดุด่าว่ากล่าวอบรมสั่งสอนมากกว่าจะพูดจากันตามปกติทั่วไป

เมื่อผู้ใหญ่โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่เริ่มเปิดฉากสนทนา เด็กจึงผวาในใจอยู่บ่อยครั้ง

ฉะนั้น เมื่อใดก็ตามที่เด็กเปิดฉากพูดคุยด้วยก่อนไม่ว่าจะเริ่มด้วยคำถามหรือคำพูดอื่นใดก็ตาม ผู้ใหญ่ต้องติดตามผลงาน ด้วยการสานต่อการสนทนาไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเหนื่อยกันไปข้างหนึ่ง

เมื่อการพูดคุยกันเริ่มลื่นไหล ต้องไม่ลืมใช้จังหวะที่เหมาะสมระดมสิ่งดีมีประโยชน์เข้าสู่การรับรู้ แต่อย่าให้เด็กรู้สึกว่าถูกยัดเยียด

เพราะถ้าเขารู้สึกว่าถูกยัดเยียด เขาก็จะรังเกียจการพูดคุยไปโดยปริยาย

การพูดคุยกับเด็กหรือกับลูกของเรา อย่าไปคำนึงถึงการอบรมสั่งสอนมากนัก

พูดคุยไปตามธรรมชาติเหมือนคุยกับเพื่อน

ยิ่งพูดคุยไปหัวเราะไป ด้วยความสนุกสนานยิ่งดีใหญ่

เด็กจะรู้สึกสบายใจและอยากพูดคุยอีกบ่อยๆ เมื่อมีโอกาส

การจะพูดคุยกันให้เป็นปกตินั้น ควรเริ่มกันตั้งแต่ยังเล็กๆ เพราะถ้าเริ่มตอนโตมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งยากมากขึ้นเท่านั้น

เมื่อถึงวันนั้นคุณพ่อคุณแม่อาจจะมานั่งเสียใจว่าพูดคุยกับลูกไม่ค่อยได้เลย คุณพ่อคุณแม่บางคนอาจจะบ่นว่า พูดคุยกับลูกไม่ค่อยถูกคอ มักมีเรื่องให้ขัดคอกันอยู่เรื่อย ทั้งๆ ที่ลูกก็โตแล้ว น่าจะพูดคุยกันรู้เรื่องด้วยดี แต่ก็มักจะมีเรื่องขัดคอกันเป็นประจำ

เหตุที่เป็นเช่นนี้ เพราะไม่ได้เริ่มพูดคุยกันจนเป็นปกติกันตั้งแต่เล็กๆ จึงไม่มีโอกาสที่จะพัฒนาทักษะได้เพียงพอ

พอจะเริ่มพูดคุยกันเมื่อโตขึ้นมา จึงดูติดขัด ไม่ราบรื่นเท่าที่ควร

เมื่อพ่อแม่ลูกไม่มีโอกาสคุยกัน ความเข้าใจซึ่งกันและกันก็มีน้อย พลอยทำให้เกิดปัญหาต่างๆ ตามมามากมาย

วันเด็กปีนี้จึงควรถือเป็นนิมิตหมายที่ดีที่จะเอาฤกษ์เอาชัยเป็นจุดเริ่มต้นของการพูดคุยกัน ให้เป็นปกติภายในครอบครัว

เพื่อความสุขสถาพรตลอดไป