ข่าวคราวของนักศึกษามหาวิทยาลัยเกษตรที่โดนคนเมายาบ้าลากลากเป็นประกันจนเสียชีวิตอย่างน่าสงสาร ทั้งที่เรียนอยู่ปีหนึ่งแล้ว แล้วก็กลับรถไฟฟ้า ทำให้คุณพ่อคุณแม่ไว้วางใจในสิ่งแวดล้อมในสังคม และปั่นทอนกำลังใจ ที่อยากจะส่งเสริมพัฒนาการลูกในการดูแลตัวเองให้เกิดขึ้น

ดูแล้วสังคมในปัจจุบันนี้อาจเป็นสังคมที่น่าหวาดระแวงนะคะ ถ้าบ้านเมืองสงบเหมือนอย่างแต่ก่อน อาจจะตอบได้อย่างมั่นใจว่าเปิดโอกาสให้เขาเถอะค่ะ แต่เดี๋ยวนี้สังคมไทยเราเปลี่ยนแปลงไปเยอะ

ถ้าถามว่าเด็กอายุขนาดนี้จะปล่อยให้กลับบ้านเองได้แล้วหรือยัง จริงๆ แล้วอายุขนาดไหนจึงจะเหมาะสม ให้คุณพ่อคุณแม่ลองสังเกตเพื่อนๆ ของเขาว่าส่วนใหญ่ทำอะไรได้แค่ไหนไม่ว่าสังคมจะเปลี่ยนไปอย่างไร เราก็คงไม่อยากให้ลูกของเราตามใครไม่ทัน ต้องเลี้ยงลูกให้เขาไม่รู้สึกว่าเขาเป็นลูกแหง่ ให้เขารู้สึกว่ามั่นใจที่จะก้าวต่อไป แต่การเรียนรู้ตรงนี้ต้องมีพ่อแม่จัดการสิ่งแวดล้อมให้ เช่นศึกษาเส้นทาง การเดินทาง ฯลฯ สอนให้รู้จักกลไกป้องกัน อันตรายจากสิ่งแวดล้อมเพียงพอพอแล้วหรือยัง

ถ้าได้ปูพื้นฐานในเรื่องเหล่านี้ให้แล้ว อาจลองให้ลูกเดินทางตามลำพังในระยะทางสั้นๆ ก่อน อาจคอยตามดูแลบ้าง หลังจากนั้นค่อยขยายเส้นทางให้มากขึ้น ต้องดูด้วยว่าลูกมั่นใจมากขึ้นด้วย

สิ่งหนึ่งที่สำคัญ คุณพ่อคุณแม่ต้องไม่ปิดกั้นสื่อต่างๆ ให้ลูกรับรู้ด้วยว่าอันตรายของสังคมมีมากแค่ไหน และอันตรายของสังคมมีอะไรบ้าง อย่างไรก็ตามในความเป็นพ่อแม่ของเราไม่สามารถที่จะหามุ้งลวดมาครอบให้ลูกตลอดชีวิต หรือติดตามป้องกันลูกชนิดยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม เราไม่สามารถหาครอบแก้วป้องกันอาชญากรทุกแขนง ที่จะมาเกี่ยวข้องกับลูกเราได้ ให้ลูกรู้ว่าชีวิตมันมีความเสี่ยง แต่ก็ต้องให้ความมั่นใจลูก โดยฝึกให้เขามีทักษะ ที่จะเผชิญกับความเสี่ยงเหล่านั้น

วันแรกๆ ที่ปล่อยเขาไปเอง คุณพ่อคุณแม่อาจจะเครียดหน่อยนะคะ ลูกๆ ก็เริ่มจะเรียนรู้ว่าเขาไปได้แล้ว ทีนี้หลังๆ หายตื่นเต้นตามเพื่อนแล้วเขาก็อาจจะเริ่มเบื่อเอง ให้พ่อแม่มารับสบายกว่า

แต่ที่ถามมาว่าควรไหม ก็ขอบอกว่าควรจะค่อยๆ ปล่อยให้เขาเริ่มเติบโตได้แล้ว แต่ก็ยังต้องใส่ใจดูแล ให้ความช่วยเหลือด้วยนะคะ