ปัจจัยแรก ก็คือ ความแตกต่างของผิวหนังในแต่ละคน ดังนั้นใครจะเป็นมากใครจะเป็นน้อย จะเอาอย่างกันไม่ได้ ของใครของมันว่างั้นเถอะ

ปัจจัยที่สอง ก็คือ ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของแผลบางตำแหน่งนั้น โอกาสจะเกิดคีลอยด์น้อยมาก เช่น ตำแหน่งบนใบหน้า เป็นต้น

หากใบหน้าเกิดเป็นคีลอยด์ได้ง่ายคงจะเป็นมนุษย์ต่างดาวเกิดขึ้นจำนวนไม่น้อยทีเดียว

ขณะในอีกหลายตำแหน่งบนร่างกายจะเกิดเป็นแผลคีลอยด์ได้ง่ายกว่าเยอะ เช่น ตำแหน่งบนลำตัวนับตั้งแต่หน้าอกไปจนกระทั่งถึงหน้าท้องน้อย

ปัจจัยที่สาม คือสภาพของแผล แผลที่เกิดขึ้นแล้วสามารถนำกลับเข้าที่เดิมอย่างดีที่สุด โอกาสจะเกิดเป็นแผลเป็นก็จะน้อยที่สุด

แต่ก็อย่างว่าแหละครับการสมานของแผลจะให้มันเข้าที่เดิมอย่างเจ๋งๆ นั้น คงจะทำได้ยากมาก เพราะไม่สามารถกำหนดได้ด้วยตาเปล่า