1. เซลล์ชั้นนอกสุด (stratum corneum) หรือที่เรียกว่า ชั้นขี้ไคล เป็นเซลล์ที่ไม่มีชีวิตแล้วประกอบด้วย ชั้นไขมันหุ้มภายนอกถัดไปเป็นชั้นโปรตีน เป็นปลอกหุ้มเซลล์ผิวหนังชั้นนี้ และมีโปรตีนที่เรียกว่าเคอราติน (keratin) เป็นส่วนประกอบภายในเซลล์ ป้องกันไม่ให้น้ำทะลุผ่านเซลล์ผิวหนังออกสู่ภายนอก

2. ชั้นไขมันแทรกอยู่ระหว่างเซลล์ผิวหนังชั้นขี้ไคล ชั้นไขมันนี้สร้างจาก เซลล์ผิวหนังประกอบด้วย ceramides, cholesterol, cholesterol sulfate, triglyceride เป็นต้น ทำหน้าที่ปิดกั้นไม่ให้น้ำในร่างกายซึมผ่านช่องระหว่างเซลล์ผิวหนังออกสู่ภายนอก

3. ไขมันจากต่อมไขมัน ต่อมไขมันหลั่งสารไขมันออกมาตามรูขุมขน สานไขมันจะแผ่ออก เคลือบผิวของชั้นหนังกำพร้าป้องกันไม่ให้น้ำซึมผ่านเซลล์และช่องว่างระหว่างเซลล์ออกสู่ภายนอก

1. Sodium 2 pyrrolidone-5 carboxylic acid

2. Urea

3. Lactic acid

1. ผิวลอกเป็นขุยจากความผิดปกติในการสร้างเคอราติน (keratin) ทำให้เสียความสามารถ ในการรักษาน้ำไว้ที่ผิวหนัง

2. ชั้นหนังกำพร้ามีการหมุนเวียนเร็วกว่าปกติ ทำให้ไม่มีเวลาพอในการสร้าง ผิวหนังชั้นนอกสุดหรือชั้นขี้ไคล ผิวหนังกำพร้าชั้นนอกสุดมีส่วนประกอบเป็นชั้นไขมัน แทรกอยู่ระหว่างเซลล์ผิวหนังชั้นขี้ไคล ผิวหนังที่มีการหมุนเวียนรวดเร็ว จะไม่สามารถสร้างชั้นไขมันได้ทันจึงเสียความสามารถในการรักษาน้ำ ให้คงอยู่ในผิวหนังไป

3. มีการทำลายของผิวหนังชั้นหนังกำพร้าจากสารเคมี เช่น detergents ทำให้สูญเสียไขมัน ในชั้นหนังกำพร้าไปเป็นผลให้ผิวหนังสูญเสียน้ำออกสู่สิ่งแวดล้อมง่ายขึ้น

1. พันธุกรรม เช่น โรคผิวหนังอักเสบภูมิแพ้ (atopiceczema) โรค ichthyosis ผู้ป่วยเหล่านี้มีความผิดปกติแต่กำเนิด ผิวจะแห้งและไม่สามารถรักษาน้ำไว้ในผิวหนัง ได้เหมือนคนปกติ

2. อายุ ผู้สูงอายุ ผิวหนังชั้นนอกสุดและไขมันระหว่างเซลล์จะลดลง ทำให้เสียน้ำออกจากผิวหนังได้ง่าย ผิวจึงแห้ง

3. โรคภัยของอวัยวะภายใน เช่น โรคไตวาย โรคตับ

4. ปัจจัยแวดล้อม ภายนอกร่างกาย เช่น อากาศแห้ง อากาศหนาว การเสียดสี สารเคมีเช่นแอลกอฮอล์ ดีเตอร์เจน สบู่ที่เป็นด่าง เป็นต้น

1. หยาบ (Feeling rough)

2. เป็นขุย (Scaly)

3. แตก (Cracked)

1. สภาวะสิ่งแวดล้อม สภาวะแวดล้อมรอบตัวเรามีอิทธิพลต่อการเกิดผิวแห้งอย่างมาก ในประเทศไทยมีความชื้นในบรรยากาศสูง ทำให้อุบัติการโรคผิวหนังไม่สูงเหมือนอย่าง ในประเทศทางตะวันตก อย่างไรก็ตามในฤดูหนาวอากาศเย็นและความชื้นในบรรยากาศจะลดลงมาก จนทำให้การสูญเสียน้ำออกจากผิวหนังเพิ่มสูงขึ้นจึงทำให้เกิดผิวหนังอักเสบจากความแห้ง

3. ลักษณะผิวหนังของแต่ละบุคคลว่าแห้งมากน้อยแค่ไหน ทั้งนี้ขึ้นกับพันธุกรรมของแต่ละคน ว่าลักษณะผิวหนังเป็นอย่างไร ถ้าผิวหนังแห้งไม่มากก็จัดเป็นคนผิวแห้งแต่ยังไม่เป็นโรค ถ้าลักษณะทางพันธุกรรมมีความผิดปกติมากก็เกิดโรคผิวแห้ง เช่น เด็กที่เป็นโรคผิวหนังอักเสบภูมิแพ้ (atopic dermatitis) โรค itchtyosis

3. อายุ เมื่ออายุย่างเข้าวัยทองต่อมไขมันและเซลล์ผิวหนังจะสร้างสารไขมันลดลง ทำให้เกิดลักษณะผิวแห้ง จึงจำเป็นต้องใช้มอยเจอร์ไรเซอร์เคลือบผิวซึ่งจะได้กล่าวต่อไป

4. พฤติกรรมและการดำเนินชีวิตของแต่ละบุคคล บุคคลใดที่ชอบล้างมือบ่อย ฟอกตัวด้วยสบู่ที่เป็นด่างนาน ออกแดดเป็นประจำ หรือทำงานกลางแจ้ง ทั้งสารเคมี แสงแดด ลม ความชื้นในบรรยากาศ จะมีอิทธิพลต่อการเสียน้ำออกจากผิวหนัง จะส่งเสริมให้เกิดภาวะผิวหนังแห้ง

1. ชนิดเคลือบผิว (Occlusives)

2. ชนิดดูดน้ำ (Humectants)

3. ชนิดสารกันแดด

1. ชนิดปิดกั้นไม่ให้น้ำซึมผ่าน (Occlusive) มอยเจอร์ไรเซอร์กลุ่มนี้ทำงาน หรือออกฤทธิ์โดยปิดกั้นไม่ให้น้ำซึมผ่าน เมื่อทางลงบนผิวหนังจะกระจายตัวออกคลุมผิวหนัง เป็นแผ่นฟิล์มบางๆ กันไม่ให้น้ำภายในผิวหนังซึมออกสู่ภายนอก ทำหน้าที่คล้ายเกราะอ่อนป้องกัน สารเคมีไม่ให้ระคายผิวหนังด้วย การใช้มอยเจอร์ไรเซอร์ชนิดนี้ในสภาพจริง ควรคำนึงด้วยว่า การล้างหรือฟอกผิวหนังบ่อยๆ ด้วยสบู่หรือดีเตอร์เจน หรือการถูเช็ดกับผ้าจะทำให้มอยเจอร์ไรเซอร์ หลุดออกจากผิวหนังอาจจำเป็นต้องทามอยเจอร์ไรเซอร์ซ้ำหลายครั้งต่อวัน ตามสภาพการดำเนินชีวิตประจำวันของแต่ละบุคคล สารในกลุ่มนี้ได้แก่ petrolatum, lanolin เป็นต้น

2. ชนิดดูดซับน้ำจากบรรยากาศ (Humectants) มอยเจอร์ไรเซอร์กลุ่มนี้ เพิ่มความชุ่มชื้นให้ผิวหนังโดยการจับน้ำจากบรรยากาศหรือน้ำบนผิวหนังไว้กับผิวหนังไม่ให้ระเหยไป สารกลุ่มนี้ได้แก่ lactic acid, urea และ glycerol, polyol เช่น sorbitol, glycerol สารกลุ่มนี้อาจระคายผิวหนังได้ ทำให้รู้สึกยิบๆ เวลาทาบนผิวหนัง จึงควรระมัดระวังโดยเฉพาะผิวหนังที่ยังมีการอักเสบอยู่

มอยเจอร์ไรเซอร์อีกชนิดหนึ่งที่จัดอยู่ในกลุ่มดูดซับน้ำจากบรรยากาศ แต่มอยเจอร์ไรเซอร์กลุ่มนี้ โครงสร้างทางเคมีเป็นสารโมเลกุลใหญ่และมีคุณสมบัติชอบจับกับน้ำ (hydrophilic) จึงเรียกสารกลุ่มนี้ว่า กลุ่มมอยเจอร์ไรเซอร์ที่ชอบจับน้ำ (hydrophilic matrices) ไม่ยอมให้น้ำในผิวหนังผ่านออกสู่ภายนอกร่างกาย ได้แก่ สารกลุ่ม mucopolysaccharid หรือ glycosaminoglycans ซึ่งประกอบด้วย hyaluronic acid และ chondroitin sulfate

3. มอยเจอร์ไรเซอร์ที่มีสารกันแดดผสมอยู่ มอยเจอร์ไรเซอร์กลุ่มนี้อาศัยคุณสมบัติ ของสารกันแดดช่วยป้องกันไม่ให้แสงอัลตราไวโอเลต เอ และบี ทำลายผิวหนัง เพราะผิวหนังที่เป็นปกติมีสารมอยเจอร์ไรเซอร์ตามธรรมชาติ สามารถรักษาน้ำไว้กับผิวหนังได้

1. ดูลักษณะผิวของตนเอง ผู้ที่มีผิวมันก็เลือกมอยเจอร์ไรเซอร์ที่มีความมันน้อย จะทราบได้โดยการทดลองทามอยเจอร์ไรเซอร์นั้นที่ผิวหนัง

2. ดูฤดูกาล ความชื้นในบรรยากาศ อากาศหนาวและความชื้นในบรรยากาศน้อย ควรเลือกมอยเจอร์ไรเซอร์ที่มีความมันมาก

3. ดูภูมิประเทศ ถ้าอยู่ในประเทศไทยหรือประเทศทางตะวันออก ที่มีความชื้นในบรรยากาศสูงอาจไม่จำเป็นต้องใช้มอยเจอร์ไรเซอร์

4. พิจารณาส่วนประกอบของมอยเจอร์ไรเซอร์ ว่าน้ำมันมากน้อยเพียงใด

5. พิจารณาเรื่องกลิ่น เพราะมอยเจอร์ไรเซอร์มักมีเครื่องหอมผสมอยู่ด้วย เพื่อให้น่าใช้แต่ก็เป็นสาเหตุของการแพ้ได้

6. ดูราคา ในภาวะเศรษฐกิจเช่นปัจจุบันควรดูเรื่องราคาให้เหมาะสม กับกระเป๋าของแต่ละบุคคลด้วย

7. ทดลองใช้ ดังสุภาษิตที่ว่า สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ การทดลองใช้ดูจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด