สำหรับคนที่วัยเกิน 30 คงจำได้ว่า
ช่วงอารมณ์ตอนที่จะผ่าน 30 นั้นทรมานแค่ไหน
บ้างถึงกับเกิดความจำเลอะเลือนก่อนวัย
จำไม่ได้ว่าอายุเท่าไร... "เหมือนๆ กับว่าปลาย 20"
บ้างหยุดวัยไว้เท่าที่อยาก..."28..." ไม่มีมากกว่านี้
คนที่ทำใจยอมรับสัจธรรมได้ว่า ห้ามวันคืนไม่ได้
พากันร้องเพลง "สามสิบยังแจ๋ว" ปลอบใจกันจ้าละหวั่น
ทางการแพทย์บอกมานานแล้วว่า เลยวัย 25
ก็เลยช่วงที่สรีระสมบูรณ์ที่สุดไปแล้ว
จากวัยนี้ไปสังขารอันเราอาศัย ก็จะเริ่มต้นเหี่ยวยานหย่อน
ไปทีละเล็กละน้อย... ฟังแล้วขนพองสยองเกล้า
ลูกค้าเครื่องสำอางส่วนใหญ่อยู่ในวัยประมาณนี้แหละ มิน่า
เครื่องสำอางประทินโฉมทั้งหลายถึงขายดี
โกยเงินออกนอกประเทศปีละหลายหมื่นล้านบาน
ต่อให้ไอเอ็มเอฟยกกำลังสอง ยอดอิมพอร์ตประเภทไหนๆ
อาจพอลดได้ แต่ยอดนี้ไม่มีทาง
ครั้นขึ้นเลข 4 อาการใจสั่นริกๆ กับปัญหาวัยมาเยือนอีกหน
คราวนี้หนักหน่วงกว่าเดิมอีก เพราะภาพพจน์คนวัย 40 ขึ้นไป
ก็ " วัยกลางคน " ...ลุงๆ ป้าๆ เราดีๆ นี่เอง...หงอกเริ่มมา
สายตาเริ่มหย่อนแต่งตัวเชยๆ ขับรถช้าเป็นเต่า บางคนอาจแถมอาการจู้จี้ขี้บ่นให้คนหนุ่มสาวเขารำคาญเสียอีก
ถ้านับอายุละก็...ใช่แน่ คูณด้วยสองเมื่อใดคือ
ปีตายไปจากโลกนี้ (ถ้าโชคดี ไม่ตายไปเสียก่อนด้วยอุบัติเหตุ
บนท้องถนน มะเร็ง และโรคหัวใจอันเป็นสาเหตุ
การตายท็อป-ทรีของคนไทย)
แต่พอส่งกระจกมองหน้าตัวเอง...
"อ๊ะ...บุคลิกเราก็ยังมาดมั่นดีนี่ ดูมีระดับอีกต่างหาก
ไอ้ที่เหี่ยวตรงปลายตนถ้าไม่ยิ้มกว้างเกินไป
ใครคงไม่แทรกสายตามาเห็นหรอก ส่วนรอยเหี่ยวตรงคอ
ก็ผูกไทผูกผ้าพันคอปิดไว้แล้ว..." ยืดคอขึ้นหน่อยก็เหมือนไม่ใช่
"วัยกลางคน" แล้วนี่นา
เรื่องนี้ดูเหมือนเรื่องจิ๊บจ๊อย (เอามาเขียน
ให้เปลืองเนื้อที่หนังสือพิมพ์เป็นการเป็นงานอย่าง "มติชน" ได้ไง ?)
แต่แท้ที่จริงเป็นเรื่องใหญ่ เขย่าขวัญคนทั้งโลก
ทำให้มนุษย์ส่วนใหญ่ที่เข้าวัยนี้ ขวัญหยีดีฝ่อไปไม่น้อยละกันล่ะ
ไม่งั้นจะมีคำว่า " MIDLIFE CRISIS " ให้ศึกษากันมากอย่างนี้หรือ
ที่มีเมียน้อยกันมากๆ ก็ช่วงนี้เป็นต้นไป แหละพี่น้องเอ๋ย
ที่ไปดึงไปอึ๊บก็กลางคนนี่แหละ
และบังเอิญเพื่อนฝูงใกล้ตัวยังทำท่าถกกันไม่ตก
จึงขอจัดทำแบบสำรวจ (เชิงประสบการณ์ไม่ใช่วิชาการแบ๊กอัพ)
เพื่อคลายความสับสนทางใจ ว่าคนอย่างเราสมควรได้รับการ
จัดประเภทว่าอยู่ใน "วัยกลางคน" แล้วหรือยัง
โดยเอาสถานการณ์และพฤติกรรมเป็นเส้นวัด
คุณเข้าวัยกลางคนแล้วแน่นอน ถ้า...
- คุณเคยเขียนรายงานส่งครูเรื่อง
"การขึ้นสู่ดวงจันทร์ของอะพอลโล 13"
และเคยร่วมอยู่ในเหตุการณ์ 14 ตุลาฯ
- คุณเคยกินยาอุทัยหมอมี ยาเขียวใหญ่ตราใบโพธิ์
และเคยฟังละครคณะแก้วฟ้า กับคณะเสนีย์ บุษปะเกศ
- คุณฮัมเพลงของเอลวิส, เดอะ บีตเทิลส์, เดอะ โรลลิง สโตนส์
หรือดิ อิมพอสสิเบิ้ล เป็นประจำแต่ไม่ซึมซาบเลยกับเพลงของ
The Moffet, X japan, Boy zone, BACK STRFETBOY...
โลโซ ทาทายัง แถมพอดูรายการของ MTV
คุณไม่รู้จักพวกนักร้องในนั้นสักคนเดียว
- คุณเรียกคนที่อายุ 20 กว่า - 30 กว่า ว่า "พวกเด็กๆ"
แม้แต่ตำรวจที่มาตรวจใบขับขี่คุณก็ยังดูเป็น "พวกเด็กๆ"
- คุณยอมซื้อกรมธรรม์ประกันชีวิตแต่โดยดี
ไม่หาทางหลบเลี่ยงเซลล์ขายประกันอย่างแต่ก่อน
- คุณต้องสวมแว่นที่หมอไม่ยอมให้ใช้คำว่า "สายตายาว"
แต่ให้ใช้คำว่า "สายตาคนแก่" ซึ่งถูกต้องตามหลักวิชาการมากกว่า
- คุณเริ่มรู้สึกว่า ผ้าอ้อมสำหับผู้ใหญ่ (คงจะ) ไม่ใช่เรื่องโจ๊กอีกต่อไป
- คุณเลือกซื้อรองเท้าเอาความสบายเป็นอันดับแรก ไม่ใช่เรื่องแบบตามสมัยนิยมและคุณเริ่มเลือกเสื้อผ้า
แบบปล่อยชายมากกว่าเก่า
- คุณซื้อเครื่องสำอางและครีมประเภทที่มีคำโฆษณาว่า
"ลบรอยย่น" แล้วก็เชื่อจริงๆ ซะด้วยว่า มันลบได้
- คุณดูหนังไม่สนุกอย่างที่เคย หนังรัก...ก็ไม่ซาบซึ้ง
หนังแอ๊กชั่น...ก็ไม่สะบัด หนังผี...ก็เรื่องหลอกเด็ก
ที่คุณดูเป็นประจำคือสารคดีท่องเที่ยวและประวัติศาสตร์
- เรื่องที่เคยทำให้คุณหัวเราะงอหงายกลิ้งตกเก้าอี้มาแล้ว
ก็อาจเพียงทำให้คุณแค่ยิ้มๆ เท่านั้น
- คุณผูกนาฬิกาข้อมือเรือนแพง แต่ชำเลืองดูนาฬิกาที่ฝาห้องมากกว่า
- คุณเลือกที่จะทำงานบ้าน ซักรีดเสื้อผ้าให้เสร็จ
มากกว่าที่จะรีบปิดไฟชวนกันเข้าห้องนอน
|
แค่ 10 จาก 13 ข้อข้างต้น ก็พอทำให้คุณ
จำต้องยอมรับความจริงได้แล้วว่า เข้าวัย "กลางคน" ซะแล้ว...
ยอมรับความจริงอย่างเข้าใจตัวเองจะได้ไม่ถูก "พวกเด็กๆ"
แอบเอาไปเม้าธ์ลับหลังว่า "พี่แกกำลังอยู่ในภาวะมิดไลฟ์ไครซีสน่ะ
อย่าไปถือสาแกเลย"
สุภาวดี หาญเมธี
|
